Մեծ պատասխանատվության առջև

21.07.18 | 14:51

Թավշյա հեղափոխությունից հետո հայ հասարակության ներսում լարվածության մթնոլորտ էր ձևավորվել հեղափոխականների և հակահեղափոխականների միջև, առկա էր վենդետայի իրական վտանգ, և հենց նման իրավիճակում Վալերիյ Օսիպյանը ստանձնեց ՀՀ Ոստիկանապետի պաշտոնը՝ իր վրա վերձնելով մեծագույն պատասխանատվություն՝ բնականոն հուն վերադարձնելու վենդետայի մթնոլորտը, կանխելու պղտոր ջրում ձուկ որսացողների դեմն առնելու մեծագույն պատասխանատվությունը։ Ոստիկանությունից և նրա նորանշանակ ղեկավարությունից՝ Վալերիյ Օսիպյանի գլխավորությամբ, ամենօրյա քրտնաջան և հետևողական աշխատանք էր պահանջվում՝ Հայաստանի հետհեղափոխական ներքին անդորրը պահպանելու համար և Ոստիկանապետ Օսիպյանի թիմը այդ փորձությունը պատվով կատարեց։ Եթե համեմատելու լինենք Հայաստանը հեղափոխություններ ապրած այլ երկրների հետ, ապա ոչ մի պետություն հետհեղափոխական շրջանը այսչափ հանգիստ և վերահսկելի չի անցել, ինչպես Հայաստանը, և սա առաջին հերթին հենց մեր ոստիկանության ձեռքբերումն է։

Եթե ամփոփելու լինենք հետհեղափոխական ամիսներին ոստիկանության գործունեությունը, ապա ակնհայտ է, որ այն աշխատել է գրեթե անթերի, ինչի մասին խոսում են պաշտոնական թվերը և հասարակության ներսում առկա վստահության և հարգանքի մթնոլորտը դեպի ոստիկանություն։ Այստեղ նաև պետք է նշել այն փաստը, որ տարբեր տարիներին խնդիրներ ունեցած մարդիկ այսօր ազատորեն դիմում են ոստիկանությանը՝ վերհանելու և վերանայելու իրենց անցյալում ունեցած խնդիրները, ևս խոսում է Օսիպյանի՝ ոստիկանության նկատմամբ հասարակության մեջ առկա վստահության մթնոլորտի մասին։

Այս ամիսներին ոստիկանությունը հսկայական աշխատանք է իրականացրել, ինչը բարձր գնահատեց նաև վարչապետ Փաշինյանը, և նոր ու ավելի բարդ խնդիր դրեց Ոստիկանապետ Օսիպյանի առջև՝ առ այն, որ հեղափոխության ժամանակ բարիկադի մյուս կողմում գտնվող ոստիկանությունը պետք է սկսի մաս կազմել սիրո և համերաշխության հեղափոխության, սա նշանակում է, որ Փաշինյանը նոր ոստիկանությունից պահանջում է պահպանել երկրի ներքին կարգ ու կանոնը, օրինականությունը, բայց միևնույն ժամանակ դա անել այնպես, որ երբեք հասարակության և ոստիկանության միջև անջրպետեր չառաջանան, որ ոստիկանության գործողությունները հասարակության մեջ ունենան այնպիսի բարձր լիգիտիմություն, որ եթե ոստիկանությունը որևէ քայլ է կատարում, ապա հասարակությունը, նույնիսկ եթե խորապես չի ընկալում այդ գործողությունների իմաստը, պետք է վստահի ոստիկանությանը և չկասկածի նրա գործողությունների իրավացիության մեջ։

Սա շատ բարդ առաջադրանք է, և այս առաջադրանքը կատարելու համար նախևառաջ ինքը՝ ոստիկանությունը պետք է լինի անթերի, կոռուպցիայից և կաշառակերությունից զերծ՝ համակրված պրոֆեսիոնալ և պարկեշտ կադրերով․ և Ոստիկանապետ Օսիպյանը հենց այս խնդիրը լուծելու համար է կոռուպցիայի և կաշառակերության դեմ պայքարը սկսել ոստիկանության ներսից, որպեսզի կարողանա ձևավորել հնարավորինս անթերի և անկաշառ համակարգ, որն էլ անվերպահ հեղինակություն կվայելի հասարակության մեջ։

Ի դեպ՝ բարոյական տեսանկյունից ևս ազնիվ է, երբ կոռուպցիայի և կաշառակերության դեմ պայքարող կառույցը՝ ինքը, զերծ է կոռուպցիայից և կաշառակերությունից, և այս իմաստով Վալերիյ Օսիպյանի ընտրածը ճանապարհը ճիշտ է և այն հաստատ պսակվելու է հաջողությամբ։