Ինչ էր մարտի 1-ը...

27.07.18 | 20:00

Իրականությունն այն է, որ 2008 -ի նախագահական ընտրությունից հետո Լևոն Տեր-Պետրոսյանը չընդունելով Սերժ Սարգսյանի հաղթանակը կոչ արեց իր համախոհներին դուրս գալ փողոց և ստացած լինելով ընդամենը 20 % ձայն` սկսեց հայտարարություններ անել, որ իրականում ինքն է հաղթել, ավելին՝ իրեն հայտարարեց ընտրված նախագահ և սկսեց բարձրաձայնել, որ պետք է կազմաքանդել պետական ապարատը, մյուս կողմից՝ Տեր-Պետրոսյանը Փաշինյանի հետ միասին հորդորում, խնդրում էին Գեներալ Մանվելին, ով այդ ժամանակ Պաշտպանության փոխնախարար էր՝ երկրապահների հետ միյասին միանալ իրենց:

Այդ ժամանակ նախագահ Քոչարյանն օրեր շարունակ հանդուրժողական վերաբերմունք դրսևորեց խաղաղ ցուցարարների նկատմամբ, միայն այն բանից հետո , երբ արդեն Տեր-Պետրոսյանը ժողովրդին միայնակ թողեց փողոցում և գնաց տուն, իսկ Փաշինյանն էլ իր վրա վերցնելով ժողովրդին ղեկավարելու ֆունկցիան՝ սկսեց կոչեր անել անհնազանդության և բարիկատներ կառուցելու, սկսեցին տեղի ունենալ բախումներ իշխանության և ցուցարարների միջև, որոնց արդյունքում մենք ունեցանք ցավալի զոհեր:

Եվ ի՞նչ պետք է անի երկրի նախագահը, երբ փողոց դուրս եկած ցուցարարները բարիկատներ են կառուցում Երևանի կենտրոնում, չեն ենթարկվում ոստիկանության կոչերին, ծեծում են ոստիկանների և անկարգություններ իրենց թույլ տալիս, արդյոք՞ նման իրավիճակում երկրի ղեկավարի ֆունկցիան սահմանադրական կարգի պահպանումը չէ , ինչն էլ արել է նախագահ Քոչարյանը:

Փաստացի այսօր Փաշինյանը ասում է, որ Քոչարյանը չպետք է պահպաներ երկրի սահմանադրական կարգը, այլ պետք է թույլ տար, որ 20 % ձայն հավաքած Տեր-Պետրոսյանը խախտելով նույն սահմանադրական կարգը փողոցային պայքարի արդյունքում վերցներ իշխանությունը և հռչակվեր նախագահ:

Եթե նախագահ Քոչարյանը նման բան թույլ տար, այսօր իրավունք կունենաինք նրան մեղադրելու երկրի սահմանադրական կարգը չպահպանելու մեջ...

Ճիշտ է կարելի է ասել ընտրությունները կեղծվել էին, բայց այդ դեպքում էլ պետք էր գնալ և բացահյտել ընտրակեղծարարներին, իսկ միջազգային հանրությանն էլ դատապարտել , թե ինչու էին նրանք ճանաչել 2008- ի ընտրությունների լիգիտիմություն:

Մեզանում ձևավորվում է մի նախադեպ, որ կարևորը ոչ թե փաստերն են, այլ թե ում ձեռքում է գտնվում իշխանությունը և եթե դու ունես իշխանություն, ապա իրականությունը կարող ես հարմարեցնել քեզ:

Այն ինչ կատարվում է նախագահ Քոչարյանի հանդեպ, ավելի շատ քաղաքական հետապնդում է հիշեցնում, իսկ Փաշինյանն էլ ձևավորում է մի ավանդույթ, որ այսուհետ յուրաքանչյուր ընտրությունից հետո պարտված քաղաքական ուժը կարող է իր համախոհներին հանել փողոց, և փողոցային պայքարի արդյունքում թքաց ունենալով ընտրությունների արդյունքների վրա՝ փորձել վերցնել իշխանությունը, իսկ գործող իշխանությունն էլ պետք է թքաց ունենալով երկրի սհամանադրական կարգի վրա, իրենք էլ անտեսեն ընտրություների արդյունքները՝ իշխանությունը հանձնելով փողոց դուրս եկած մարդկանց:
Այդ դեպքում ինչի՞ են պետք ընտրությունները եթե հարցերը լուծվում են փողոցում...

Մարտի 1-ը ողբերգական էջ է բոլորիս համար, բայց նման էջ այլևս չունենալու համար, ոչ թե պետք է միջադեպի որ կողմը գա իշխանության՝ մյուս կողմին մեղադրի, այլ պետք է առողջ բանականությամբ օժտվածներս միասին մտորենք, կառուցելու այնպիսի հասարակություն, որտեղ կլինի սոցիալական համերաշխության մթնոլորտ և արդարության զգացում:

Ի դեպ մարտի 1-ին փողոցային պայքարով իշխանության ձգտող Լևոն Տեր-Պետրոսյանը մոռանում է, որ 96 թվականին բիրտ ուժով ճնշեց իրականում նախագահ ընտրված Վազգեն Մանուկյանի համախոհների միտիննգները, դրանով իսկ սկիզբ դնելով մեզանում ընտրություններով իշխանափոխության հասնելու սկզբունքին: