Մտահոգություններ ԵՊՀ շուրջ ծավալվող իրադարձությունների վերաբերյալ

27.02.19 | 19:20

Այսօր մամուլը հեղեված է ԵՊՀ ռեկտոր Արամ Սիմոնյանին վերագրվող տարբեր իրավախախտումներ և չարաշահումներ կատարելու մեղադրանքներով: Ընդ որում դժվար չէ նկատել, որ դրանց վերաբերյալ նյութի մատուցման ձևը ավելի շատ հանդիսանում է նրա նկատմամբ սկսված վարկաբեկման գործընթաց, քան թե զուտ նրա կողմից կատարված հնարավոր հանցագործությունների վերաբերյալ տեղեկատվության տրամադրում:

Արամ Սիմոնյանը իմ գործընկերն է և ես կասկած չունեմ նրա մարդկային որակների վերաբերյալ: Ինչ վերաբերում է նրա, որպես վարչական ղեկավարի կողմից կատարված հնարավոր իրավախախտումներին, որպես իրավաբան պարտավոր եմ հարգել անմեղության կանխավարկածը և դրանց մասին դատողություններ անել միայն նրան մեղսագրվող արարքները դատական կարգով քննության առնելուց հետո:

Դժվար պահին մարդու կողքին կանգնելը արժանապատիվ կեցվածք է, սակայն իմ կողմից այս թեմայով հանդես գալը պայմանավորված է նաև այն մտահոգությամբ, որ Արամ Սիմոնյանի նկատմամբ սկսված վարկաբեկման գործընթացը պարունակում է նաև մեկ այլ լուրջ վտանգ:

Չեմ կարող ենթադրել, թե ինչ ընթացք կստանա այս գործի քննությունը կամ ինչպես կդասավորվի ԵՊՀ ռեկտորի հետագա ճակատագիրը, սակայն նրան վարկաբեկելու և նսեմացնելու այս մեթոդը հաստատ վտանգում է Երևանի պետական համալսարանի բարձր հեղինակությունը:

Ոչ մի ռեկտոր կամ դեկան չի կարող ասոցացվել համալսարանի կամ ֆակուլտետի հետ, սակայն ինչպես վկայում են մամուլում տեղ գտած հրապարակումները և վերլուծությունները, առանձին անձինք բավականին մեծ ջանասիրությամբ փորձում են հակառակը հիմնավորել: Ա. Սիմոնյանի դեռևս դատական կարգով չապացուցված մեղքը փորձում են տեղափոխել նաև ԵՊՀ-ի, որպես կառույցի, որպես ինստիտուցիայի վրա, նրանք ձգտում են ռեկտորին և Համալսարանին նույնականացնել և հասարակությանը համոզել, թե Համալսարանում ամեն ինչ վատ է, Համալսարանում ամեն ինչ գտնվում է բարձիթող վիճակում:

Բնականաբար ես ինձ իրավունք չեմ վերապահի խոսել Համալսարանի բոլոր ֆակուլտետների մասին, սակայն, որպես Իրավագիտության ֆակուլտետի նախկին շրջանավարտ և ներկայումս որպես դասախոս հավատացնում եմ, որ ոչ միայն մեր Հանրապետության, այլ նաև շատ այլ երկրների նույնանուն ֆակուլտետները կարող են ուսումնական և գիտահետազոտական աշխատանքների կազմակերպման առումով օրինակ վերցնել այն բարձր մշակույթից, որը գոյություն ունի մեր ֆակուլտետում:

Վերջում ցանկանում եմ մի քանի խոսք ասել, որը շատերին գուցէ և թվա զգացմունքային: Ես չեմ կարողանում հասկանալ ԵՊՀ-ի նկատմամբ այն մարդկանց գրեթե ատելության աստիճանի հասնող քննադատությունը, որոնք ավարտել են այն բարձրագույն ուսումնական հաստատությունը, որին ժողովուրդը սիրով ասում է` Մայր ԲՈՒՀ: Եթե մեր կենսաբանական ծնողները մեր մայրերը և հայրերն են, ապա անշուշտ դժվարին սոցիալական կյանքին նախապատրաստելու առումով ծնողներից ոչ պակաս դերակատարություն ունեն այն ուսումնական հաստատությունները, որոնցում մենք ոչ միայն կրթվել ենք, այլև ապրել մեր կյանքի լավագույն տարիների մի մասը: Անձամբ ինձ համար Երևանի պետական համալսարանը գրեթե սրբավայր է:

Անշուշտ հեռու եմ այն մտքից, որ ԵՊՀ-ում գոյություն չունեն թերություններ, իսկ հնարավոր իրավախախտումների ահազանգերը չպետք է բացահայտվեն և համապատասխան իրավական գնահատականի արժանանան: Սակայն անընդունելի է, երբ բոլորիս աչքի առջև փորձ է արվում հողին հավասարեցնել Մայր ԲՈՒՀ-ի հեղինակությունը, հանուն նրա, որպեսզի ազատվեն ռեկտորից: Եվ ռեկտորը, և ֆակուլտետների դեկանները, և Համալսարանի վարչական մյուս ղեկավարները, և անշուշտ կրթության հարցերով զբաղվող բարձր ղեկավարները անցողիկ են, սակայն Երևանի պետական համալսարանը հնարավոր թերություններով և բացթողումներով հանդերձ ազգային աժեք է, որի հեղինակությունը հանուն առանձին պաշտոնյաների անձնական ինչ-որ նպատակների ոչ միայն չի կարելի մրոտել և վարկաբեկել, այլև պետք է համարել հատուկ հոգացության առարկա:

Վլադիմիր Հովհաննիսյան

Իրավաբանական գիտ.դոկտոր, պրոֆեսոր