Ռուսական կայսրության անկումից և Հոկտեմբերյան հեղափոխությունից հետո Աբխազիան շարունակում էր Վրաստաից անկախ մնալ: 1917 թվականի նոյեմբերի 8-ին աբխազ ժողովուրդների կոնգրեսը ձևավորում է աբխազական պառլամենտը. նրանք մտնում էին Հյուսիսային Կովկասի, Դաղստանի և Աբխազիայի միացյալ լեռնականների կազմը: Չնայած 1918 թվականին Աբխազիայի և Վրաստանի միջև կնքվել էր սահմանային հարցերի կարգավորման համաձայնագիր, սակայն նույն թվականին վրաց մենշևիկները, խախտելով նախնական պայմանավորվածությունը, իրնեց զորքերը մտցնում են Աբխազիայի տարածք և օկուպացնում այն:
1921 թվականի մարտի 4-ին այստեղ հաստատվում է սովետական կարգեր, դրան զուգահեռ դադարեցին վրացական ճնշումները:
Աբխազական տեղեկան իշխանավորները Նեստոր Լակոբայի գլխավորությամբ պնդում էին, որ Աբխազիային ԽՍՀՄ կազմում ստանա ինքնիշխան պետության, կամ գոնե ինքնավարության կարգավիճակ, սակայն Ստալինի, Բերիայի և Օրջոնոկիձեի «շնորհիվ» 1921 թվականին նախ այն չդարձավ ինքնուրույն, ավելին` դեկտեմբերին Վրաստանի ԽՍՀ-ի հետ կնքեց հաշտության պայմանագիր, ըստ որի, կողմերը մտնում էին ռազմական, քաղաքական և ֆինանսա-տնտեսական միության մեջ: Սակայն այս համագործակցությունը, քանի որ կրում էր ձևական բնույթ, երկար կյանք չունեցավ. 20-ականների վերջին կողերի միջև լարվածությունը կրկին սրվեց:
Իրավիճակի նման սրումն ուներ իր արդարացված պատճառը. նախ Բերիայի ճնշումային քաղաքականությունը, երկրորդ, լայն մասսայականություն ստացած աբխազների վրացականացման քաղաքականությունը, որը սկսվել էր 30-ականների սկզբին. պարտադիր ուսուցում էր դառնում վրացերենը, աբխազական տպագրերը փոխարինվում էին վրացականով:
Հարկ է փաստել, որ Աբխազիայում սոցիալական աճը դադարեցված էր, որի պատճառը էթնիկ պատկանաելիությունն էր: 1930-ականների վերջերից մինչև 50-ականները, Վրաստանի ներքին շրջաններից տեղահանվում և Աբխազիայում վերաբանկեցվում են տասնյակ հազարավոր վրացիներ, մեգրելներ, սվաններ. այս ծրագիրն անձամբ ղեկավարում էր Լավրենտի Պավլովիչը: Այս միգրացիոն քաղաքականությունը շարունակվում է մինչև 90-ականները, ինչի արդյունքում Աբխազիայի դեմոգրաֆիկ պատկերը արմատապես փոխվում է:
1960-ականներին չնայած խրուշչովյան` ազգերի միջև համագործակցության կոչին, քաղաքական բռնապետությունը չի դադարում: Հետստալինյան ժամանակահատվածում դժգոհությունները սկսում են կրել ավելի զանգվածային բնույթ, որոնք ուղեկցվում էին երթերով և ցույցերով (1957, 1961, 1978):
14:08
13:52
13:36
13:19
12:47
12:18
12:04
11:46
11:28
10:38
09:33
09:09
12:28
12:06
11:33
11:08
10:28
10:03
09:26
09:05
| երկ | երք | չրք | հնգ | ուրբ | շբթ | կրկ | |
| 1 | |||||||
| 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | |
| 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | |
| 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | |
| 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | ||
09:44
09:18
09:02
09:39
09:18
09:02
09:55
09:42
09:18
09:02
09:34
09:18
09:02
09:38
09:19
09:02
09:52
09:36
09:19
09:02
09:36
09:15
09:02
09:36
09:19
09:13
09:01
09:47
09:35
09:17
09:02
09:33
09:16
09:02
09:48
09:34
09:16
09:02
09:49
09:36
09:15
09:55
09:42
09:33
09:19
09:02
09:44
09:35
09:17
09:47
