Առօրյա խնդիրների լուծումը տապալած կառավարությունը 30 տարվա ծրագիր է առաջ քաշում․ հավատա՞լ, թե ոչ .tert.am

22.09.20 | 18:07

Հեղափոխական իշխանությանը մշտապես մեղադրել են, որ ոչ միայն իշխանության գալու պահին, այլև այս ողջ ընթացքում չունեցան երկրի զարգացման ծրագիր։ Փոխարենը Փաշինյանը մեզ ներկայացնում է, թե ինչպիսին է տեսնում Հայաստանը 30 տարի անց։ Առհասարակ, բավական նորմալ է, երբ ազատ, արդար, թափացիկ ընտրությունների արդյունքում իշխանության եկած ուժը, նրա լիդերն ունենում է երկրի զարգացման տեսլական, հայեցակարգ, էլ չեմ խոսում ծրագրի ու ճանապարհային քարտեզի մասին։ Դա խոսում է այդ ուժի ու նրա առաջնորդի լայնախոհ լինելու, պետական մտածողություն ունենալու մասին։ Բայց, այդուհանդերձ, որքան էլ լայնախոհ լինի տվյալ կառավարությունը, հազարամյակների տեսլական ունենա, նրա աշխատանքի արդյունքը չափվելու է հնգամյա կտրվածքով՝ վստահության քվե ստացած խոսումների ու իրական գործերի համադրության արդյունքում։

Ցանկացած զարգացած ու նաև իրեն հարգող երկրում հեռանկարային ծրագրերը մշակում են ռազմավարական ու «ուղեղային» կենտրոնները, ինչպես նաև հատուկ ծառայությունների «հատուկ» բաժինները։ Ու անկախ նրանից՝ ով է օրվա իշխանությունը, սեղանին է դրվում մշակված հայեցակարգեր ու ծրագրեր, որ ինչպիսի իրավիճակային խնդիրների մեջ էլ ներքաշված լինի օրվա կառավարությունը, դա փորձի հնարավորինս համադրել իր երկրի զարգացման համար մշակված ռազմավարական հեռահար ծրագրերի հետ։ Ու անկախ նրանից, թե այդ կենտրոնները կլինեն պետական, թե ոչ, միևնույն է նրանք բավական ինքնուրույն են ու անկախ, քանի որ նրանց աշխատանքի գնահատականը չպետք է տա օրվա իշխանությունը։

Հիմա դիտարկենք՝ այս երկուսուկես տարվա ընթացքում մենք մեր երկրում որևէ ռազմավարական հետազոտական կենտրոնի մասին լսե՞լ ենք, կամ ասենք՝ կառավարության առընթեր «ուղեղային» կենտրոնի, որոնց աշխատանքի ի պրոդուկտը դրվել է օրվա իշխանության սեղանին, կամ ինչ որ մասով հանրայնացվել։ Իսկ հատուկ ծառայությունների մասին էլ չասեմ։ Թե ինչ հարցեր են լուծում՝ ասֆալտին փռելուց մինչև սևազգեստ ահաբեկիչներին հայտնաբերելը, ավելի լավ է նրանք ռազմավարական ծրագրերով չզբաղվեն։

Իսկ կարո՞ղ է հավատ ներշնչել հանրության շրջանում այն, որ Փաշինյանի կառավարությունն ունակ է 30 տարվա հեռանկարային ծրագիր մշակել ու քայլ առ քայլ կյանքի կոչել։ Մենք հրաշալի հասկանում ենք, թե ինչպիսի աշխարհաքաղաքական, տարածաշրջանային ու ներպետական խնդիրներից է կախված երկրի կայուն զարգացումն այս հարափոփոխ աշխարհում։

Դե արի ու հավատա մի կառավարության պրոֆեսիոնալիզմին ու լայնախոհ մտքին, երբ մի օր կարևորում են բնապահպանական խնդիրները, մի օր էլ հանքարդյունաբերության ոլորտում ներդրումները, ու այս դիլեման ձգում են որքան հնարավոր է, հավանաբար մինչև 2050 թվական։ Մի օր կարող են ասել, թե Արցախն անկախ երկիր է ու ինքը պետք է բանակցի իր ճակատագրի հարցում, մի օր էլ ասել, թե՝ Արցախը Հայաստան է և վերջ։ Մի օր ասել, թե Հայաստանը օր առաջ պետք է դուրս գա ԵԱՏՄ-ից ու ՀԱՊԿ-ից, մի օր էլ գլուխ գովալ, թե հարաբերություներն այդ կառույցների հետ փայլուն են ու պետք է ավելի զարգացնել։

Մի կառավարություն, որ չի կողմնորոշվում մարդու առողջությունը կարևորի ու խիստ սահմանափակումներ մտցնի պանդեմիայի ժամանակ, թե ազատ թողի, որպեսզի չվնասի տնտեսությունը։ Այս փնթի ու անկազմակերպ կառավարիչներին անգամ օրվա խնդիրները չենք վստահում, ուր մնաց մեր երազը վստահենք, թե 30 տարի հետո ինչպիսին կլինի մեր հայրենիքը։

Երբ մեղադրում են Փաշինյանի կառավարությանը, որ ոչ մի խոստում չի կատարել, դրան հեղափոխականները հակադարձում են, թե՝ այդ ծրագրերը հինգ տարվա համար են, իսկ հիմա դեռ կես ժամանակը չի անցել։ Բայց գործիմաց բանավիճողներն էլ հակադարձում են իշխանավորների հակադարձմանը, թե գոնե այս ժամանակահատվածի համար պետք է չէ՞ ծրագրի այդ ծավալը կատարված լիներ, որ հավատայինք՝ մինչև վերջ որ սպասենք, մնացածն էլ կկատարվի։ Սրան էլ իշխանավորները պատասխանում են, թե քանի որ այս ընթացքում ամբողջությամբ չէին տիրապետում իշխանությանը, նախկինների կողմից կար բոյկոտ ու սաբոտաժ, ուստի հետագայում ավելի արագ կարվեն քայլերը, սպասեք մինչև վերջ։ Հասկանում ենք, որ համոզիչ են, բայց նաև հասկանում ենք, որ գալու է պաշտոնավարման հնգամյակի ավարտը, այնժամ էլ ասելու են, թե մենք 30 տարվա լուրջ ծրագրերի խոստում ենք տվել, սպասեք, վերջում կգնահատեք մեր աշխատանքը։ Իսկ թե ինչու 30-ի այս հնգամյա հատվածը տապալվեց, որովհետև կային խանգարող հանգամանքներ՝ երկրի ներսում՝ նախկիների կողմից, ու նաև համավարակի պես համաշխարհային խոչընդոտ։

Ուստի հարկ է ՀՀ-2050 ծրագրի բովանդակային քննարկման մեջ չներքաշվել, քանի որ դա անպտուղ գործ է, երբ սկսում ես քննադատել, ասել, որ դրանք անիրատեսական են, հայտնվում ես ծուղակում, արդեն ասում են՝ սպասենք, կտեսնենք։ Պետք է ուղղակի մեր երազող կառավարությանն իջեցնել իրական հողի վրա ու պահանջել օրվա խնդիրների լուծում:

tert.am