«Հրապարակ».-ը գրում է.
Մարդկության կյանքում ինովացիոն տեխնոլոգիաների ներդրման արդյունքում իրականությունը բաժանվեց իրական եւ վիրտուալ մասերի. ասում ենք, չէ՞, վիրտուալ իրականություն: Բայց մեր երկրում առկա է մեկ այլ բաժանում, եւ դրա հիմքը Փաշինյան Նիկոլի անձն է: Այո, հիմքը ոչ թե վերջինիս նկատմամբ վերաբերմունքն է, այլ հենց իր անձը: Ինքը ստեղծել է իր անձով պայմանավորված իրականություն՝ հասարակությանը թողնելով ընդունել-չընդունելու այլընտրանքը: Եվ ինքն իրենով լինելով բաժանարար՝ այդ անձը միաժամանակ չեղարկում է իրականության բաժանումն իրականի եւ վիրտուալի՝ այդ երկուսին միավորելով մեկ ամբողջության մեջ: Այսինքն՝ իր աշխարհի մեջ միավորվում են իրականն ու վիրտուալը՝ դրանից դուրս թողնելով իրեն չընդունող հասարակության հատվածին: Բայց եթե շարքային քաղաքացի լինելու դեպքում այդ հանգամանքն ուղիղ գծով նրան կտաներ դեպի հոգեբուժարան, իշխանությամբ օժտված Փաշինյան Նիկոլի դեպքում երկիրն է տարվում կործանման: Կործանման, քանի որ չկա եւ չի կարող լինել այնպիսի հոգեբուժարան, որ տեղավորեր մի ողջ պետություն՝ որքան էլ այն փոքր լիներ: Փաշինյանական իրականությունում կամ աշխարհում, օրինակ, կորոնավիրուսային համավարակով պայմանավորված տնտեսական հետընթացից եւ պատերազմում կրած ծանր պարտությունից հետո խորհրդարանական մեծամասնությունը որոշում է ավելացնել սեփական եկամուտները միջին ամսական անվանական աշխատավարձի չափով: Եվ դա ներկայացվում է որպես խիստ անհրաժեշտ «գրպանային ծախսերի» ավելացում: Կրկնենք՝ վերը նշված հանգամանքների բերումով շարքային հայաստանցիների եկամուտների նվազման եւ աղքատության մակարդակի աճի պայմաններում: Եվ քանի որ վատ օրինակը վարակիչ է, որպես տեղական ինքնակառավարման մարմին ներկայացող Երեւանի քաղաքապետարանը որոշում է 2 հազար աշխատակցի համար 30-100 տոկոսով ավելացնել՝ այս դեպքում աշխատավարձերը: Արդյունքում ստացվելու է, որ ոչ մեծ վարչական շրջանի նշանակովի թաղապետը, օրինակ, ստանալու է համարյա նույնքան, որքան իշխանության առաջնային մանդատով օժտված խորհրդարանի պատգամավորը: Բայց դա, բնականաբար, հաստատվում է Երեւանի ավագանու նիստով: Իսկ ավագանու արտահերթ նիստին իմքայլական խմբակցության ոմն անդամ (անունն էական չէ. դա տիպական կերպար է՝ ավելի կամ պակաս չափով երեւակայությամբ օժտված) երեւույթը ներկայացնում է որպես «ճառ ասելու, թե զանգ կախելու» այլընտրանք՝ բնականաբար, նախապատվությունը տալով «զանգ կախելուն»: Ինչպես տեսնում ենք, փաշինյանական իրականությունը կամ աշխարհը բնութագրվում է ոչ միայն օրիգինալությամբ, այլեւ սոցիալական արդարության նկատմամբ անտարբերությամբ կամ, ավելի ճիշտ՝ արհամարհանքով: Եվ դա այն դեպքում, երբ 2018-ին փողոցի բողոքական ժողովրդի կողմից իշխանություն ստանալով՝ Փաշինյանը հայտարարեց «ժողովրդի իշխանության» հաստատման մասին: Իսկ «ժողովրդի իշխանությունը» կամ ժողովրդավարությունը, առաջին հերթին, բնութագրվում է հենց սոցիալական արդարության հաստատմամբ: Դրա մասին տեղյակ է թե՛ ինքը՝ Փաշինյան Նիկոլը, թե՛ խորհրդարանի նրա ուսապարկերը եւ թե՛ Երեւանի ավագանու՝ երկրորդ կարգի ուսապարկերը: Բայց բոլորն էլ թքած ունեն այդ հանգամանքի վրա, քանի որ հունիսի 20-ին նույն այդ ժողովուրդը, այսպես կոչված, «պողպատյա մանդատ» նվիրեց Փաշինյանին: Եվ այժմ վայելում է դրա պտուղները՝ թե՛ սոցիալական արդարության նկատմամբ արհամարհանքի եւ թե՛ սահմանային միջադեպերի արդյունքում ստացած զոհերի, վիրավորների եւ գերեվարվածների առումով:
12:06
11:38
11:16
11:07
10:48
10:25
10:09
09:43
09:19
09:02
15:06
14:38
14:19
14:04
13:37
13:15
13:00
15:57
15:36
15:27
| երկ | երք | չրք | հնգ | ուրբ | շբթ | կրկ | |
| 1 | 2 | 3 | 4 | ||||
| 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | |
| 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | |
| 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | |
| 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | ||
09:52
09:36
09:19
09:02
09:36
09:15
09:02
09:36
09:19
09:13
09:01
09:47
09:35
09:17
09:02
09:33
09:16
09:02
09:48
09:34
09:16
09:02
09:49
09:36
09:15
09:55
09:42
09:33
09:19
09:02
09:44
09:35
09:17
09:47
09:27
09:15
09:01
09:16
09:01
09:55
09:44
09:33
09:15
09:01
09:56
09:45
09:33
09:16
09:02
09:55
