Աշնանը վերջնական որոշում կկայացնեմ. Արա Աբրահամյան

01.11.16 | 18:26

Ներկայացնում ենք Եվասիական գործընկերության առաջին միջազգային համաժողովի նախաձեռնող և կազմակերպիչ, Ռուսաստանի հայերի միության նախագահ,
Համաշխարհային հայկական կոնգրեսի նախագահ, ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի բարի կամքի դեսպան և «Ազգային միասնություն» հայկական շարժման առաջնորդ Արա Աբրահամյանի հոդվածը:

Հոկտեմբերի 14-15-ը մեր թիմը կազմակերպեց Եվասիական գործընկերության առաջին միջազգային համաժողովը: Առաջին հերթին, ցանկանում եմ շնորհակալություն հայտնել համաժողովի բոլոր մասնակիցներին և հյուրերին, որոնք սիրով համաձայնեցին գալ Երևան և մասնակցել միջոցառմանը, համատեղ կառուցողական աշխատանքի և առաջարկությունների համար: Առանձնահատուկ երախտագիտություն եմ հայտնում Ռուսաստան-Հայաստան միջկառավարական տնտեսական հանձնաժողովը գլխավորող՝ Հայաստանի Հանրապետության վարչապետ Կարեն Կարապետյանին և Ռուսաստանի Դաշնության տրանսպորտի նախարար Մաքսիմ Սոկոլովին, ինչպես նաև Եվրասիական հանձնաժողովի նախագահ Տիգրան Սարգսյանին՝ համաժողովի կազմակերպման գործում ցուցաբերած աջակցության և միջոցառման աշխատանքներին մասնակցելու համար: Համաժողովի մասնակիցներին ողջույնի խոսք հղեցին Ռուսաստանի Դաշնության նախագահ Վլադիմիր Պուտինը և Հայաստանի Հանրապետության նախագահ Սերժ Սարգսյանը, իսկ համաժողովի ավարտից հետո մեզ անձամբ ընդունեց Հայաստանի նախագահը: Այս ամենը, իհարկե, էապես բարձրացրեց միջոցառման քաղաքական վարկանիշը:

Համաժողովն ընթացել է բարձր վստահության, գործընկերության, կառուցողական և բարիդրացիական մթնոլորտում: Երևանյան համաժողովի մասնակիցների թիվը գերազանցեց մեր բոլոր սպասելիքները: Մթնոլորտը և մասնագիտական քննարկումները պահանջեցին երկարաձգել համաժողովի ընթացքը ևս մեկ օրով: ԵԱՏՄ երկրների (հիմնականում Ռուսաստանի Դաշնության) գործարար և քաղաքական շրջանակների ներկայացուցիչների, ինչպես նաև արտասահմանյան այլ երկրների և ընկերությունների (Միացյալ Նահանգների, Մեծ Բրիտանիայի, Ֆրանսիայի, Գերմանիայի, Իտալիայի, Չինաստանի, Հարավային Կորեայի, Հնդկաստանի, Իրանի, Վրաստանի, և այլն) մասնակցությունը, ինչպես նաև Եվրասիայի, ԵԱՏՄ-ի և Հայաստանի մասշտաբով տնտեսական ինտեգրման արդիական հարցերի քննարկումներն առանձնահատուկ հետաքրքրություն հաղորդեցին համաժողովին:

Իմ ելույթում ես փորձեցի պատկերավոր համեմատել տնտեսական զարգացման գործընթացը մարդու օրգանիզմի հետ, որտեղ յուրաքանչյուր օրգան կատարում է իր գործառույթը, և որի կանոնավոր ու բարեհաջող աշխատանքից է կախված այլ օրգանների և ամբողջ օրգանիզմի գործունեությունը:

ԵԱՏՄ-ն առայժմ միավորում է հետխորհրդային տարածաշրջանի 5 պետություններ, այդ թվում՝ Հայաստանը: Իհարկե, միության առանցքային պետությունը տարածքով ամենամեծ և բնական ռեսուրսներով ամենահարուստ Ռուսաստանի Դաշնությունն է: Ռուսաստանի զարգացող շուկան գրավիչ է հետխորհրդային երկրների, ինչպես նաև ՇՀԿ-ի, BRICS-ի և ԵՄ-ի նման միությունների համար: Այնուամենայնիվ, Ռուսաստանը նույնպես ունի տնտեսական ինտեգրման մեծ պահանջ:

Համապատասխանաբար՝ փոքր երկրները, ինչպիսին է օրինակ Հայաստանը, որը զուրկ է հումքից և բնական ռեսուրսների առավելությունից, և գտնվում է աշխարհագրական և աշխարհաքաղաքական բարդ միջավայրում, կարիք ունեն ինտեգրացիոն միավորումների:

Պետք է նշեմ, որ Հայաստանում նավթի ու գազի բացակայությունը բնավ էլ չի նշանակում, թե անհնար է հաջողությամբ տնտեսություն զարգացնել: Միջազգային փորձը ցույց է տալիս, որ, ընդհակառակը, այդ ռեսուրսներից զրկված երկրները (Ճապոնիա, Շվեյցարիա, Գերմանիա և այլն) ստիպված են լինում զարգացնել արդյունաբերական արտադրությունը, վերամշակող ճյուղերը, ժամանակակից տեխնոլոգիաները և թելադրում են տնտեսական աճի տեմպերը: Հայաստանում առկա են այլ հումքային և մտավոր ռեսուրսներ` տնտեսության հաջող և արդիական զարգացման համար:

Տնտեսական և ցանկացած այլ ինտեգրում (ռազմական, քաղաքական) նման է երկկողմանի երթևեկությամբ փողոցի, որտեղ հարգվում են յուրաքանչյուր մասնակցի շահերը: Եթե չհարգենք ազգային շահերը, լիարժեք ինտեգրումն անհնար կլինի: Հաճախ Հայաստանի և այլ երկրների մի շարք փորձագետներ, անդրադառնալով ԵԱՏՄ-ի թեմային, նշում են վերջինիս անբովանդակությունը, ներքին անհամապատասխանությունների և տարաձայնությունների առկայությունը՝ կանխատեսելով միության մոտալուտ մայրամուտը: Պետք է նշեմ, որ ես չեմ կիսում նման հոռետեսական կանխատեսումները, սակայն չեմ էլ պատրաստվում անհիմն հայտարարություններ անել, որ առանց ԵԱՏՄ-ի չկա ապագա թե՛ Հայաստանի, թե՛ բոլոր մյուս անդամ-երկրների համար:

Դեռևս չի լրացել ԵԱՏՄ-ի կազմավորման երկու տարին, սակայն հակառուսական պատժամիջոցների խնդիրը խստորեն անդրադարձել է ինտեգրացիոն նախագծի սկզբնական հնարավորությունների վրա:

Կարծում եմ, որ Հայաստանը, այնուամենայնիվ, պետք է միայն շահի ԵԱՏՄ-ում իր մասնակցությունից՝ ձեռք բերելով հնարավորություն, մուտք գործելու երկու հարյուր միլիոնանոց շուկա, դառնալով կարևոր օղակ ԵԱՏՄ-ի և ԵՄ-ի միջև, ստանալով որոշակի արտոնություններ ռուսական գազի գնի նկատմամբ, զարգացնելով և ամրապնդելով առևտրային կապերն օտարերկրյա այլ սուբյեկտների հետ:

Հարկ է նշել, որ բազմաստիճան տնտեսական ինտեգրման և համագործակցության այս սկզբունքները մեր քննարկումների ու բանավեճերի առարկան էին: Հայաստանը մեծ քայլ է կատարել ժամանակակից տնտեսական օրենսդրության ընդունման առումով: Հայաստանը փորձում է ձևավորել ավելի հավասարակշռված տնտեսություն և շուկա, զարգացնում է տեղեկատվական տեխնոլոգիաների ոլորտը, որը մեծ հետաքրքրություն է ներկայացնում զարգացած երկրների համար, ունի բրենդային արտադրանք գյուղատնտեսության, կոնյակագործության, բարձր տեխնոլոգիաների ոլորտներում, ինչպես նաև հսկայական կազմակերպչական ներուժ՝ տարածաշրջանային մակարդակով: Հայաստանը, որպես ԵԱՏՄ անդամ երկիր, կարող է դառնալ բարձր տեխնոլոգիաների տնտեսության կենտրոն՝ հանդես գալով որպես հաղորդակցության կամուրջ ԵՄ-ի և ԵԱՏՄ-ի միջև և ակտիվ տնտեսական գործընկեր հարևան Իրանի և Վրաստանի հետ: Եվ վերջապես, Հայաստանն այն երկիրն է, որն ունի համաշխարհային հայկական սփյուռքի հսկայական ներուժ՝ իր բոլոր ներդրումային, տեխնոլոգիական, մտավոր և կոնտինենտալ հնարավորություններով: Այս բոլոր գործոններին տեղի ունեցած համաժողովի ընթացքում մեծ ուշադրություն է դարձվել:

Ավարտելով այս թեման, կցանկանայի կանգ առնել հատկապես Հայաստանի և համաշխարհային հայկական սփյուռքի գործարար շրջանակների տնտեսական համագործակցության արդիականացման հարցերի վրա: Հայաստանի անկախության վերածննդից ի վեր արդեն քառորդ դար է, ինչ պարբերաբար պատմական հայրենիք են այցելում հայ գործարարների տարբեր պատվիրակություններ: Սա դրական շարժ է, որը միտված է զարգացնելու համագործակցության տեմպերն ու բովանդակությունը: Սակայն, իմ կարծիքով, նույն Հայաստանում տեղի ունեցող կարևոր միջազգային գործարար համաժողովների ժամանակ մենք, ցավոք, չենք տեսնում Սփյուռքի գործարար լայն շրջանակների ներկայացուցիչներին: Յուրաքանչյուրը գալիս է, ներկայացնում է որոշ գաղափարներ, առաջարկներ և թողնում, հեռանում է: Լավ է, եթե այդ գաղափարներից ինչ-որ բան մնում է Հայաստանում՝ ուղղակի ներդրումների, արտադրության, տեխնոլոգիաների և գործընկերության տեսքով:

Այստեղ՝ Եվրասիական գործընկերության համաժողովին, ես այդպես էլ չհանդիպեցի գործարար աշխարհի մեր հայտնի գործընկերներից շատերին հենց նույն Ռուսաստանից: Հասկանալի է, որ գործարար մարդիկ մշտապես զբաղված են, նրանց ժամանակը նախօրոք պլանավորված է լինում ամբողջ տարվա համար, և երբեմն իրենք իրենց «չեն պատկանում»: Նույնիսկ խիստ զբաղվածության պայմանններում կարելի էր ժամանակ գտնել և մասնակցել Հայաստանի համար այդքան կարևոր միջոցառմանը, ինչպես դա արեցին Ռուսաստանի Խնայբանկի նման խոշոր ֆինանսական հաստատության ղեկավար Գերման Գրեֆը, Ռուսաստանի նախագահի` տնտեսական հարցերով խորհրդական Սերգեյ Գլազևը, Գերմանիայի, ԱՄՆ-ի, Չինաստանի, Իրանի, Իսրայելի գործարար աշխարհի շատ հեղինակավոր ներկայացուցիչներ, ովքեր հնարավորություն գտան այցելելու Երևան` մասնակցելու նշված համաժողովի աշխատանքին: Ինչո՞ւ նման հնարավորություն չեն կարող ստեղծել հենց նույն Ռուսաստանի և մյուս երկրների գործարար աշխարհը ներկայացնող մեր հայրենակիցները:

Մենք պետք է միավորենք մեր կարողությունները ոչ միայն խոսքով, այլև գործով՝ միասին տալով Հայաստանի տնտեսական իրավիճակի ընդհանուր գնահատականը և որոշելով ներդրումային առաջնահերթ ուղղությունները և ոլորտները, դրանց ծավալներն ու կոնկրետ ծրագրերի իրականացման ժամկետները՝ ՀՀ կառավարության հետ սերտորեն փոխգործակցելով: Միայն այս մոտեցմամբ մենք կարող ենք հասնել նշանակալի արդյունքների: Մենք պետք է ոչ թե ինքնուրույն կազմակերպենք նմանատիպ համաժողովներ Հայաստանում, այլ, համատեղ աշխատելով, մեկտեղենք կապիտալը և մյուս ռեսուրսային հնարավորությունները՝ իրականացնելու համախմբված ներդրումային ծրագրեր Հայաստանի տնտեսության զարգացման համար: Այս առումով կարելի է վերհիշել Ռուսական կայսրության ժամանակների հայ նավթարդյունաբերողների և առևտրային ընկերությունների դրական փորձը, երբ նույն Մանթաշովը, Միրզոևը, Հախվերդովը, Պիտոևը, Ֆանիևը, Լիազոնովը, Ծատուրովը և ուրիշներ միավորվեցին՝ ստեղծելով գործընկերություն, և դարձան Նոբել եղբայրների և Ռոտշիլդ եղբայրների գլխավոր մրցակիցները:

Կարելի էր նույն այս երևանյան համաժողովն օգտագործել որպես հերթական առիթ` սփյուռքի գործարար շրջանակների հնարավորությունների և ջանքերի միավորման համար: Մենք պետք է ստեղծենք մեր` պարբերաբար գործող համահայկական գործարար ֆորումը, մեր հարթակը` նոր գաղափարների և առաջարկությունների համար, ինչը հաստատ կօգնի Հայաստանի իշխանություններին հաղթահարելու առկա դժվարությունները, բարելավելու ներդրումային հոսքն ու քայքայելու տնտեսության մեջ մենաշնորհայնությունը:

Պետք է նշեմ, որ երևանյան համաժողովի անցկացման ժամանակը պատահաբար համընկավ նորանշանակ վարչապետի՝ Կարեն Կարապետյանի նշանակման և կառավարության նոր կազմի ձևավորման հետ: Նորանշանակ վարչապետի քաղաքական կամքի դրսևորումը և խարիզման, նրա գործարար խորաթափանցությունն ու բիզնես խնդիրների ըմբռնման մասշտաբը, բարյացակամությունը և խստապահանջ կեցվածքը հույս են ներշնչում Հայաստանի տնտեսության մեջ համակարգային փոփոխություններ իրականացնելու հնարավորությունների նկատմամբ: Կարծում եմ, որ այս համաժողովի արդյունքները մանրամասնորեն կուսումնասիրվեն Հայաստանի Հանրապետության Տնտեսական զարգացման և ներդրումների նախարարության կողմից՝ օտարերկրյա ներդրումների ներհոսքի համար բարենպաստ պայմաններ ստեղծելու, ինչպես նաև երևանյան համաժողովը բիզնես գաղափարների և առաջարկների մշտական հարթակ դարձնելու նպատակով:

Եվրասիական գործընկերության համաժողովի անցկացման օրերին Երևանում տեղի ունեցավ նախապես ծրագրված ՀԱՊԿ-ի գագաթաժողովը: Ես այդքան լավ չեմ տիրապետում ՀԱՊԿ-ի գործունեության բոլոր առանձնահատկություններին, սակայն կարծում եմ, որ Երևանում կայացած գագաթաժողովում լուծվեցին օրակարգային բոլոր հիմնական խնդիրները, և այն քիչ էր տարբերվում նմանատիպ այլ միջոցառումներից:

Ինչպես գիտեք, երևանյան գագաթաժողովին ընդունվել է ՀԱՊԿ-ի զարգացման ռազմավարություն մինչև 2025թ., ուրվագծվել են կազմակերպության գերակայություններն ու արտաքին սպառնալիքների բնույթը, ինչպես նաև հստակեցվել է մասնակիցների քաղաքական վերաբերմունքը ղարաբաղյան հակամարտության հարցի նկատմամբ:

ՀԱՊԿ-ի անդամ երկրների հայտարարությունը Լեռնային Ղարաբաղի խնդրի վերաբերյալ առանձնակի հետաքրքրություն է ներկայացնում նույն Ադրբեջանի և Հայաստանի համար: Ինձ թվում է, որ այս փաստաթղթի մեջ չկա ոչ մի անսովոր բան: ՀԱՊԿ-ի անդամ երկրներն արտահայտեցին իրենց աջակցությունը ղարաբաղյան խնդրի քաղաքական խաղաղ կարգավորման վերաբերյալ:

Անդրադառնամ ՀԱՊԿ-ի նոր գլխավոր քարտուղարի ընտրության հարցին: Ինչպես բացատրել է Նիկոլայ Բորդյուժան, այդ կադրային որոշումը չի ընդունվել գագաթաժողովում նախագահ Նուրսուլթան Նազարբաևի բացակայության պատճառով, որը գագաթաժողովի նախօրեին մրսածություն ուներ, սակայն ապաքինվեց հանդիպումից անմիջապես հետո: Հետևաբար, կադրերի հարցը տեղափոխվել է և կքննարկվի դեկտեմբերին Ռուսաստանում կայանալիք ՀԱՊԿ-ի անդամ երկրների ղեկավարների հանդիպմանը:

Առաջին հերթին, մենք ցանկանում ենք պարոն Նազարբաևին քաջ առողջություն և երկարակեցություն: Երկրորդ, ես չեմ կարծում, որ Ղազախստանի նախագահի կամ ՀԱՊԿ-ի ցանկացած այլ անդամ պետության նախագահի որևէ տարաձայն կարծիք կկարողանա կանխել Հայաստանի ներկայացուցչի նշանակումը կազմակերպության գլխավոր քարտուղարի պաշտոնում՝ համաձայն նախապես ընդունված ռոտացիայի ընդհանուր որոշման: Երրորդ, Նազարբաևի կամ մեկ ուրիշի հերթական հղումը Ադրբեջանի հատուկ կարծիքին, որը չի հանդիսանում ՀԱՊԿ-ի կամ ԵԱՏՄ-ի անդամ պետություն, չի կարող ունենալ քաղաքական և իրավական ուժ:

Օրինակ, եթե որևէ մեկը դժգոհ է հայկական թեկնածուից, որ նա մասնակցել է ղարաբաղյան պատերազմին 1991-1994թթ., ապա դա իր անձնական խնդիրն է, քանի որ մեր թեկնածուն հայկական պետության ներկայացուցիչ է, որն իր հերթին ՀԱՊԿ-ի լիարժեք անդամ է: Եվ բացի այդ՝ ժամանակակից Հայաստանում չեք գտնի որևէ բարձրաստիճան գեներալ-սպայի, որը ուղղակի առնչություն չունենա ղարաբաղյան պատերազմի հետ, և որը Ղարաբաղում պայքար չի մղել հանուն իր ժողովրդի ազատության: Եվ վերջապես, ագրեսիան սկսել է Ադրբեջանը, այլ ոչ թե Լեռնային Ղարաբաղը: Եթե ՀԱՊԿ-ն այս հարցի շուրջ այլ մոտեցում ցուցաբերի կամ այլ կարծիք արտահայտի, Հայաստանն իր հերթին նույնը կարող է որոշել ՀԱՊԿ-ի մնացած անդամ երկրների առաջադրած թեկնածուների վերաբերյալ:

Հարկ եմ համարում անդրադառնալ նաև Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության կարգավորման և հնարավոր փոխզիջումների թեմային: Ինչպես գիտեք հոկտեմբերի 18-ին «Ռուսաստանն այսօր» հեռուստաալիքին տված հարցազրույցի ժամանակ Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևը հայտարարեց, որ Բաքուն դիտարկում է փոխզիջման հետևյալ տարբերակը. եթե կողմերը հասնեն պայմանավորածության, ապա Լեռնային Ղարաբաղին կտրվի ինքնավար հանրապետության կարգավիճակ Ադրբեջանի կազմում: Միևնույն ժամանակ, զարգացնելով ադրբեջանա-ռուսական ռազմավարական գործընկերության թեման՝ Ալիևը չի բացառել Ադրբեջանի՝ ԵԱՏՄ-ին անդամակցելու հնարավորությունը` քաղաքական լուրջ շարժառիթներ ունենալու դեպքում: Այլ կերպ ասած՝ պաշտոնական Բաքուն փորձում է համոզել Կրեմլին, որ Ադրբեջանի՝ ռուսաստանյան ինտեգրացիոն նախագծերին մասնակցության, մասնավորապես՝ ԵԱՏՄ-ին միանալու գինը Ղարաբաղի՝ Բաքվի իրավասությանը վերադառնալն է։

Համոզված եմ, որ դա լուրջ մոտեցում չէ, և սա Ադրբեջանի ղեկավարության հերթական փորձն է խեղաթյուրելու և բոյկոտելու ղարաբաղյան հարցի քաղաքական կարգավորումը և բանակցությունների էությունն ու ձևաչափը: Ղարաբաղը 70 տարի շարունակ եղել է ինքնավար մարզ Խորհրդային Ադրբեջանի կազմում և դա ոչ մի դրական արդյունք չի ունեցել: Նախիջևանի Ինքնավար Հանրապետությունում մինչ Խորհրդային Միության վերջը մնացել էր 0.3% հայ բնակչություն, այսինքն՝ իրականում հայերը տեղահանվել և դուրս էին շպրտվել իրենց պատմական հայկական հողերից: Իսկ Լեռնային Ղարաբաղի Ինքնավար Մարզում հայ բնակչությունը 1921-1988 թթ. նվազել է 97-ից 74%: Այն ազգային քաղաքականությունը, որն իրականացվում էր Խորհրդային Ադրբեջանի իշխանությունների կողմից, ի վերջո հանգեցրեց 1990-ական թվականների քաղաքական և ռազմական հակամարտությանը:

Նրանք, ովքեր մտածում են ղարաբաղյան հակամարտության փոխզիջումային կարգավորման մասին, պետք է հասկանան, որ Լեռնային Ղարաբաղը Ադրբեջանի կազմում չի կարող լինել: Ավելին, ժամանակակից Ադրբեջանի իշխանությունը (այդ թվում՝ Իլհամ Ալիևի իշխանությունը) սկսեց իրականացնել հայատյացության և ատելության պետական քաղաքականություն՝ հայության հանդեպ մոլեռանդ թշնամանքի և անհանդուրժողականության ոգով կրթելով երիտասարդ ադրբեջանցիների մի ամբողջ սերունդ: Իլհամ Ալիևը, որը ազատ արձակեց և հերոսացրեց սպա կոչեցյալ Ռամիլ Սաֆարով մարդասպանին, որը կացնահարել էր քնած հայ սպային, չի կարող երաշխավորել հայերի անվտանգությունը և խոսել ինքնավարության տեսքով փոխզիջման մասին: Դա հնարավոր չէ: Ալիևը, որը պարգևատրում է իր այսպես կոչված «ռազմիկին»՝ հայկական բանակի զինվոր Քյարամ Սլոյանին գլխատելու համար, չի կարող հանդես գալ խաղաղարարի դերում: Հայերը չեն մոռացել նաև Սումգայիթի և Բաքվի ջարդերը:

Ադրբեջանը կարող է շարունակել իր շանտաժի քաղաքականությունը՝ ԵԱՏՄ-ին անդամակցելու թեմայի շուրջ Ռուսաստանի վրա ճնշում գործադրելով, ենթադրելով, թե դրա արդյունքում Ռուսաստանը կնպաստի տարածքների վերադարձին: Ղարաբաղը ոչ մեկի սեփականությունը չէ, Ղարաբաղը հայկական հող է, և Հայաստանը չի կարող, հանուն ինչ-որ մեկի տակտիկական մոտեցումների, զոհաբերել իր ազգային շահերը: Հայ ազգի անվտանգության ապահովման գործում ամենավճռորոշ դերը հայերինն է: Այս առումով կիսում եմ նորանշանակ Պաշտպանության նախարար Վիգեն Սարգսյանի համոզմունքը, որ «այսուհետ մեր առաջնային խնդիրն է Հայաստանում, Արցախում և Սփյուռքում ապրող յուրաքանչյուր հային հասցնել «ազգ-բանակ» գաղափարով առաջնորդվելու տեսլականը»:

Իր հերթին ՌԴ նախագահ Վլադիմիր Պուտինը բազմիցս և բավականին հստակ նշել է, որ Ռուսաստանը ղարաբաղյան հարցի վերաբերյալ հանդես է գալիս ողջամիտ փոխզիջումների դիրքորոշմամբ, և ոչ թե միակողմանի զիջումների դիտարկմամբ, ինչպես պահանջում են Բաքվում: ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի ռուսաստանյան կողմի համանախագահ Իգոր Պոպովը միանգամայն արդարացիորեն նշել է, որ Լեռնային Ղարաբաղի հարցում փոխզիջումը ենթադրում է փաթեթային լուծում՝ Լեռնային Ղարաբաղի կարգավիճակի որոշման միջոցով՝ ինքնորոշման իրավունքի սկզբունքի հիման վրա:

Անդրադառնամ ներքաղաքական հարցերին:

Քիչ ժամանակ է մնում 2017 թ. ապրիլին Հայաստանում սպասվող խորհրդարանական ընտրություններին: Ես ավելի վաղ հայտարարել էի, որ ընտրություններին մասնակցելու մասին վերջնական որոշումը կկայացնեմ աշնանը:

Բազմիցս նշել եմ, որ ընտրություններին և քաղաքական իշխանության մասնակցության միջոցով Հայաստանին օգնելու իմ այս որոշումը պայմանավորված չէ որևէ բարձր պաշտոն կամ կոչում ձեռք բերելու շարժառիթով, ես դրա կարիքը պարզապես չունեմ: Իմ բոլոր քայլերն ուղղված են Հայաստանի շարքային քաղաքացիների խնդիրների բարձրացմանն ու դրանց լուծմանը: Այս տարիներին ես առանց այդ էլ ակտիվորեն մասնակցում եմ Հայաստանի հասարակական-քաղաքական կյանքին որպես սփուռքի և միջազգային կազմակերպությունների ղեկավար, գործարար, բարերար: Կեղծ համեստություն չանեմ՝ միշտ գործել եմ Հայաստանի և նրա հասարակության համար օգտակար լինելու անհրաժեշտությունից դրդված:

Եվրասիական գործընկերության մեր համաժողովը մեծ հետաքրքրություն առաջացրեց ոչ միայն օտարերկրյա գործընկերների և հյուրերի, գործարար աշխարհի և Հայաստանի Հանրապետության իշխանությունների ներկայացուցիչների, այլ նաև մեծ թվով շարքային քաղաքացիների և հասարակական կազմակերպությունների մոտ: Հայաստանի քաղաքացիներն ուզում են հավատալ, որ Արա Աբրահամյանը չի ստեղծի հուսախաբության հերթական առիթ, և կփորձի արդարացնել իրենց համեստ հույսերը` կյանքը դեպի ավելի լավը փոխելու համար:

Մենք շարունակում ենք ակտիվորեն աշխատել հայ հասարակության մեջ, ուսումնասիրել ընտրազանգվածի տեսակետները և մշակել մեր առաջարկները: Միևնույն ժամանակ մեր շարժումը ուսումնասիրում է ժամանակակից Հայաստանի քաղաքական պատկերը, կառավարական փոփոխությունները և ընդդիմադիր ուժերը: Աշունը դեռ չի ավարտվել: Ես իմ խոստումը կկատարեմ ու առաջիկայում կհայտարարեմ, թե ի՞նչ ձևաչափով եմ մասնակցելու ընտրություններին:

Արա Աբրահամյան