Մարդու ճշմարիտ դրաման սկսվում է ոչ թե այն պահին, երբ նա կորցնում է Աստծուն, այլ այն պահին, երբ կարծում է, թե երբեք էլ չի ունեցել Նրան, այս մասին գրում է Գեղարքունյաց թեմի առաջնորդական տեղապահ Հոգեշնորհ Տեր Իսահակ վարդապետ Պողոսյանը։
Հայր Սուրբը նշում է՝ ժամանակակից մարդը հաճախ հպարտանում է իր ազատությամբ, սակայն այդ ազատությունը հաճախ վերածվում է ինքնաբավության պատրանքի, մինչդեռ մարդու բանականությունը չի կարող ապրել իր իսկ սահմաններում փակված՝ առանց բացվելու Աստծուն։
«Եկեղեցին պարզապես կառույց չէ և ոչ էլ միայն պատմական ինստիտուտ։ Այն Աստծու գործողության կենդանի հիշողությունն է, որը մարդուն դուրս է բերում իր սուբյեկտիվության սահմաններից։ Այն Նրա մարմնավոր ներկայությունն ու շարունակությունն է պատմության մեջ։ Երբ մարդը մերժում է Եկեղեցին, նա կամա թե ակամա հեռանում է այդ կենդանի հիշողությունից։
Եկեղեցին չճանաչող մարդու առաջին բացը ճշմարտության հարաբերականացումն է, երբ այն դառնում է անհատի ընտրության հարց։ Այդժամ մարդը կորցնում է իր ճշմարիտ ուղղությունը։ Նրա բարոյական ընտրությունները դառնում են իրավիճակային և պայմանական։
Ժամանակակից միտքը հաճախ հակադրում է հավատը բանականությանը՝ մոռանալով, որ հավատը բանականության ընդլայնումն է։ Եկեղեցին իր դոգմատիկ հարստությամբ սահմանափակում չէ, այլ երաշխավոր, քանի որ պաշտպանում է մարդուն իր իսկ հորինած պատրանքներից։ Երբ մարդը հրաժարվում է այդ պահպանությունից, նա դառնում է իր գաղափարների գերին։
Մարդը ստեղծված է հաղորդակցության համար։ Եկեղեցին համայնք է՝ «մարմին», որտեղ անհատը չի լուծվում, այլ գտնում է իր կոչումը։ Եկեղեցուց դուրս մարդը կարող է ստեղծել խմբեր, շարժումներ, գաղափարական միավորումներ, սակայն դրանք հաճախ հիմնված են ընդհանուր շահի կամ գաղափարի վրա, ոչ թե շնորհի։ Իսկ առանց շնորհի համայնքը չի կարող լիությամբ կենագործել իր կոչումը։
Եկեղեցին հիշեցնում է, որ մարդու փրկությունը անցնում է զոհաբերության ճանապարհով։ Սակայն ժամանակակից մարդը նախընտրում է արդյունավետությունը, հաջողությունը, ինքնաիրացումը։ Խաչը նրա համար հաճախ անհասկանալի է։ Բայց առանց խաչի՝ չկա հարություն։ Առանց ինքնազոհության՝ չկա սեր։ Իսկ առանց սիրո մարդը մնում է միայնակ իր «ազատության» մեջ։
Եկեղեցին չճանաչող մարդը հաճախ կորցնում է նաև հույսի էսխատոլոգիական հորիզոնը։ Նրա աշխարհայացքը սահմանափակվում է պատմության ներսում։ Սակայն եթե պատմությունը փակ համակարգ է, ապա արդարությունը վերջնականապես երաշխավորված չէ։
Եկեղեցին պահպանում է ապագայի խոստումը՝ ոչ թե որպես փախուստ իրականությունից, այլ որպես ներկան չափող ճշմարտություն։ Մարդը չի դառնում ավելի մեծ, երբ փոքրացնում է Աստծուն։ Նա չի դառնում ավելի ազատ, երբ կտրվում է իր արմատներից։ Եկեղեցին ճանաչելը նշանակում է ընդունել, որ ճշմարտությունը մեզնից մեծ է, որ սերը պահանջում է զոհաբերություն, և որ պատմությունը բաց է դեպի հավիտենություն։
Այսպիսով, եկեղեցին չճանաչող մարդու թերությունները ոչ այնքան բարոյական դատապարտման առիթ են, որքան ցավալի վկայություն մարդու ինքնամեկուսացման մասին։ Եվ եթե Եկեղեցին երբեմն թվում է խիստ կամ անհասկանալի, ապա դա այն պատճառով չէ, որ սահմանափակում է մարդուն, այլ որովհետև հիշեցնում է նրան իր բուն և բարձրագույն կոչումը»,- նշել է Հայր Սուրբը։
19:35
19:31
17:40
17:29
17:13
16:55
16:09
15:56
15:25
15:19
15:03
14:54
14:35
13:49
13:23
13:09
12:45
12:19
12:02
11:48
| երկ | երք | չրք | հնգ | ուրբ | շբթ | կրկ | |
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | |||
| 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | |
| 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | |
| 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | |
| 27 | 28 | 29 | 30 | ||||
09:36
09:19
09:02
09:44
09:18
09:02
09:39
09:18
09:02
09:55
09:42
09:18
09:02
09:34
09:18
09:02
09:38
09:19
09:02
09:52
09:36
09:19
09:02
09:36
09:15
09:02
09:36
09:19
09:13
09:01
09:47
09:35
09:17
09:02
09:33
09:16
09:02
09:48
09:34
09:16
09:02
09:49
09:36
09:15
09:55
09:42
09:33
09:19
09:02
09:44
