Ես սիրում եմ ուժեղներին: Միշտ էլ սիրել եմ:

18.06.16 | 18:12

Ես սիրում եմ ուժեղներին: Միշտ էլ սիրել եմ: Սիրում եմ այն մարդկանց, ովքեր ասում են՝ ո՞վ, եթե ոչ ես: Ովքեր չեն փախչում վտանգներից, չեն թաքնվում ուրիշի թիկունքում… Ես սիրում եմ հաղթողներին: Ամենամեծ հաղթանակը ինքդ քո դեմ տարած հաղթանակն է: Քո վախի, քո մորթապաշտության…
- Սարգիս Ստեփանյան, քաջարի, Հայրենասեր Հայ, Արիական, զորեղ ոգով մարդ: (տեսանյութ)

2014 թվին Հայաստանի (ներառյալ Արցախ մարզը) սահմանները Ադրբեջանի ռազմական ագրեսիայից պաշտպանելիս Սարգիս Ստեփանյանը (այդ ժամանակ՝ կապիտան) մտել է ականապատված դաշտ, որ վիրավորված Հայ զինվորին դուրս բերի: Շտապում էր, հույս ուներ որ վիրավորը դեռ ողջ էր: Սակայն ականի պայթյունից ինքը ծանր վիրավորվել է, կորցրել է երեք վերջույթները:

"Դեպքը տեղի է ունեցել 2014 թվականի հուլիս-օգոստոս ամիսներին: Այդ ժամանակ իրավիճակը սահմանում բավականին խառն էր: Պաշտպանական շրջաններից մեկում հակառակորդի դիվերսիոն խումբը հարձակում էր իրականացրել մեր դիրքապահ ստորաբաժանումների ուղղությամբ: Չնայած մեր ստորաբաժանումները հետ էին մղել թշնամուն, բայց չեզոք գոտում վիրավոր զինընկեր ունեինք: Ես ստացա նրան չեզոք գոտուց դուրս բերելու հրաման: Տարածքն ականապատված էր. գիտակցելով, որ ամեն վայրկյանը կարող է ճակատագրական լինել մեր ընկերոջ համար, փորձեցի շատ արագ գործել:"

"Ես Արմենին ճանաչում էի, ասացին, որ հնարավոր է՝ ողջ լինի: Շտապում էի՝ արագ հասնեմ, վախենում էի՝ կմահանա: Չհասկացա՝ ականն ինչու պայթեց, կարծես թե ամեն ինչ ճիշտ էի անում: Ընկերս անմիջապես օգնության հասավ ինձ: Ես տեսա նրա այլայլված դեմքը… արյունը առվի պես հոսում էր… Ասացի՝ ամեն ինչ լավ է, երբ ընկերս ինձ քաշելով դուրս հանեց տարածքից: Հակառակորդի դիպուկահարները կարող էին նկատել: …Ասում են՝ վիրահատության ժամանակ սիրտս մի քանի անգամ 20 վայրկյանով կանգնել է: Երբ բժիշկները կռիվ էին տալիս կյանքիս համար, ես երազ էի տեսնում. իբր, պատերազմում եմ, մեն-մենակ կռվում եմ ադրբեջանցիների դեմ, կրակում եմ բոլոր զինատեսակներից, սողում եմ, վազում եմ… ու այդ ընթացքում պարզորոշ լսում եմ սրտիս անհանգիստ տկտկոցը և մի ներքին ձայն, որ ասում է՝ մի՛ հանձնվիր, մի՛ հանձնվիր…:"

Սարգիսը պարաշյուտային թռիչքների ու լեռնագնացության մեծ սիրահար է, նախկինում 113 պարաշյուտային թռիչքներ է կատարել, այժմ էլ մեծ ցանկություն ունի շարունակելու: Նշում է՝ մի ձեռքով բարդ է այս ամենով զբաղվելը, բայց ցանկության դեպքում հնարավոր է:

"Բոլորս էլ ուզում ենք նշանակալի լինել, բացառիկ: Ուզում ենք ուժեղ ու ազատ զգալ մեզ: Ես ծանրամարտիկ եմ եղել, սպորտի վարպետ եմ: 113 անգամ թռել եմ պարաշյուտով:"

"Դեպքից հետո անցյած տարի նորից էի ուզում թռչել, ուղղակի չստացվեց, միգուցե ա՞յս տարի ստացվի: Սևանա լճի վրա է լինելու պարաշյուտային թռիչքը: Նախորդ տարի մասնակցեցի վերգետնյա մարզումների, պահեստային պարաշյուտի անջատումն եմ փորձարկել: Ստացվեց, խոչընդոտ չկար: Հիմա միայն հրաման պետք է լինի, ես պատրաստ եմ ցանկացած ժամանակ: Ես ոչ մի բանից չեմ հրաժարվել, սիրել եմ լեռնագնացության գնալ, բարձունքներ հաղթահարել: Հիմա էլ է ստացվում մոտս: Վիրավորվելուց մոտավորապես չորս ամիս անց ընկերներիս հետ պրոթեզներով բարձրացա 1600 մետր Թեժ քարը: Դժվարություններ հաղթահարելով բարձրացա, որովհետև դեռ նորմալ չէի վերականգնվել, բայց շարունակական է լինելու, պիտի ավելի մեծ բարձունքներ հաղթահարեմ:"

"Պատրաստվում ենք բազկամարտի աշխարհի առաջնությանը, որն անցկացվելու է 2016-ի հոկտեմբերի սկզբին Բուլղարիայում: Գիշեր ու զօր մարզումներ ենք կատարում, շատ լուրջ ենք տրամադրված ես ու մարզիչս: Նպատակ կա, որ պետք է մեդալով վերադառնամ, եթե ոչ՝ հաղթած: Չեմ թերագնահատում մրցակիցներիս: Ես նոր կադր եմ, առաջին անգամ պետք է մասնակցեմ: Դեպքից հետո եմ սկսել այդ մարզաձևով զբաղվել, բայց արդեն առաջխաղացում նկատվում է:"

"2007 թվականից անցել եմ ծառայության ՀՀ զինված ուժերում և մինչ այսօր ծառայում եմ: ... Հայրս Արցախյան պատերազմի մասնակից է եղել, պատերազմական տարիներն անցկացրել է մարտի դաշտում:"

Նկարում՝ Սարգիս Ստեփանյանը իր զավակի հետ: Գրառման նյութերը վերցված են Հայկական զլմ-երի տարբեր աղբյուրներից:

- Հայկ Արազուն