Ռուս-թուրքական հաշտության գործընթացը օբյեկտիվորեն և նույնիսկ պատմական օրինաչափության բերումով Հայաստանում առաջացրել է տագնապալի սպասումներ: Երբ Ռուսաստանն ու Թուրքիան բախվում են՝ մեջտեղում մնում է Հայաստանը, երբ նրանք հաշտվում են՝ Հայաստանը մնում է նրանց գրկախառնության արանքում: Երբ նրանք բախվեցին Սիրիայի սահմանին, օդում՝ Հայաստանում կրկին առաջացան տագնապալի սպասումներ՝ կապված այդ բախման մեջտեղում մնալու հետ: Խոսվում էր նույնիսկ այն մասին, որ Ռուսաստանը կարող է Թուրքիային պատասխան հարված հասցնել ղարաբաղյան ուղղությամբ կամ հենց Հայաստանի երկնքում: Բարեբախտաբար, իրադարձություններն այդպիսի զարգացում չունեցան:
Բայց այժմ էլ ռուսներն ու թուրքերը հաշտվում են, ընդ որում՝ հաշտվում են բավականին լուրջ տարածաշրջանային զարգացումների համատեքստում, և այդ հաշտությունը բերում է իսկապես լուրջ մարտահրավերներ Հայաստանի համար: Առավել ևս, որ երբ Ռուսաստանն ու Թուրքիան հաշտվում են, պատմականորեն դա անում են հայկական շահերի հաշվին: Ի վերջո՝ այլ տարբերակ նրանք չունեն էլ:
Իսկ ի՞նչ տարբերակներ ունի Հայաստանը: Մենք շատ ենք խոսում այն մասին, որ Ռուսաստանն ու Թուրքիան իրենց հաշտությամբ վտանգ են ներկայացնում Հայաստանի համար: Իսկ այսօրվա Հայաստանի համար ի՞նչը վտանգավոր չէ: Այսօրվա Հայաստանի համար վտանգավոր է ամեն ինչ՝ անգամ անձրևն ու կարկուտը: Եվ այդ ամենը վտանգավոր կլինի ցանկացած պետության համար, որտեղ, օրինակ, իշխանությունն այնպիսի մի ուժ է, ինչպիսին է ՀՀԿ-ն: Այն էլ՝ բացարձակ իշխանություն, և այն էլ՝ վերարտադրվելու հավակնություն ունեցող իշխանություն:
Սրան զուգահեռ՝ ամեն ինչ վտանգավոր կլինի մի պետության համար, որտեղ, ըստ էության, չկա ընդդիմություն, որտեղ չկա քաղաքացիական հասարակություն: Հայաստանն իր ներքին կառուցվածքով, բովանդակությամբ, որակներով, հատկանիշներով այնքան զուրկ է դիմադրողունակության ռեսուրսներից, որ վտանգավոր է ամեն ինչ՝ միջանցիկ քամին անգամ:
Այդ վտանգները, բարեբախտաբար, բախվում են մեր վերջին պատվարին ու փշրվում՝ բանակին: Սակայն բանակն այդ վտանգները չեզոքացնում է մեր իսկ որդիների, եղբայրների, հայրերի, ամուսինների կյանքի գնով: Իսկ այդ կյանքերը չափազանց թանկ են, որպեսզի մենք թույլ տանք, հանգիստ նայենք, թե ինչպես են մեր ներքին անորակության հետևանքները նրանք չեզոքացնում սահմանին կյանքի գնով:
Եվ ուրեմն՝ երբ մենք խոսում ենք Հայաստանին սպառնացող որևէ արտաքին վտանգի մասին, որևէ վտանգավոր գործընթացի մասին, այս դեպքում՝ ռուս-թուրքական հաշտեցման, մենք պետք է առաջին հերթին նայենք մեր ներքին որակներին, հայացք գցենք դրանց և միարժեքորեն արձանագրենք, որ Հայաստանն ունի արտաքին որևէ գործընթացի վտանգ չեզոքացնելու ըստ էության մի տարբերակ, մի հնարավորություն՝ փոխել ներքին որակները:
Արտաքին վտանգների և դրանց դիմակայելու մեր աստիճանը պայմանավորված է, ուղիղ համեմատական է մեր ներքին որակների արդիականության աստիճանին: Իսկ ի՞նչ ունենք մենք այս առումով: Բացարձակապես ոչ մի դրական շոշափելի դինամիկա, որը հնարավորություն կտա խոսել ոչ թե իմիտացիոն բացառությունների, այլ համակարգված ընթացքի մասին: Եթե ապրիլյան պատերազմի «տաք հետքով» իշխանությունը ինչ-որ բան փորձեց ցույց տալ հասարակությանը, ապա որքան «սառում» է այդ հետքը, որքան նստում են էմոցիաները, այնքան իշխանությունը վերադառնում է իր ավանդական կյանքին, որին մենք ականատես ենք լինում, օրինակ, խորհրդարանական քննարկումներում, երկու կարևոր օրենսգրքերի՝ Ընտրական և Հարկային օրենսգրքերի տեսքով, նաև հայ-ռուսական համատեղ ՀՕՊ համակարգի համաձայնագրի վավերացման տեսքով:
Մեր խնդիրը ռուս-թուրքական հաշտությունը չէ, կամ դա մեզ համար լուրջ խնդիր է, երբ մենք որպես պետություն հաշտ ենք համակարգային կոռուպցիայի, անիրավության, մոնոպոլիաների և օլիգոպոլիաների, պետական ռեսուրսների շարունակվող մսխման, բիզնեսի և իշխանության սերտաճման հետ:
10:13
09:45
09:32
09:15
09:01
19:17
17:32
17:02
16:45
16:23
16:02
15:44
15:28
15:15
14:55
14:36
14:21
14:09
13:56
13:25
երկ | երք | չրք | հնգ | ուրբ | շբթ | կրկ | |
1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | ||
7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | |
14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | |
21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | |
28 | 29 | 30 |
09:45
09:32
09:15
09:01
09:54
09:35
09:02
09:46
09:37
09:17
09:02
09:46
09:34
09:17
09:02
00:00
00:00
00:00
00:00
09:36
09:27
09:14
09:01
09:45
09:38
09:27
09:02
09:56
09:45
09:34
09:18
09:57
09:46
09:39
09:28
09:14
09:15
09:02
09:44
09:12
09:26
09:45
09:35
09:17
09:02
09:46
09:34
09:16
09:02
09:45