Պատվիրված հրապարակումներին նախընտրում եմ չպատասխանել. Կ. Գուլոյան

15.07.16 | 11:37

Slaq.am-ի հետ հարցազրույցում, Պարոն Գուլոյանը պարզաբանում տվեց:

- Պարոն Գուլոյան. Armlur.am կայքում և <> օրաթերթում պարբերաբար շրջանառվում է Կոտայքի մարզային հիմնադրամում Արցախին աջակցելու նպատակով հավաքված գումարների և վերջիններիս ծախսման մասին հրապարակումներ, ինչ կասեիք այս ուղղությամբ:

- Իհարկե նախընտրում եմ պատվիրված հոդվածների մասին մեկնաբանություններ չանել:

- Բայց այնուամենայնիվ մենք ակնկալում ենք Ձեր պատասխանը, քանի որ այս հարցը կարծես շատ է արծարծվում:

- Եթե այդքան շատ եք ցանկանում մեկ երկու բառով զրուցենք, բայց պայմանով, որ ինչպես Ձեզ, այնպես էլ այլ լրատվամիջոցների հետ այդ թեմայով այլևս չենք խոսելու, քանի որ կարծում եմ այս հարցի հետ կապված բոլոր մանրամասներն արդեն իսկ հրապարակվեցին և Կոտայքի մարզային զարգացման հիմնադրամի հաշվետվության մեջ ամեն ինչ առկա է: Սակայն Ձեր կողմից մատնանշված լրատվամիջոցը չի ցանկանում նկատել այդ ամենը, անգամ չի ցանկանում հաշվետվության էջերը հանգամանորեն կարդալ ու տեսնել թե օրինակ անձամբ Կոտայքի մարզպետը որքան գումար է փոխանցել այդ ուղղությամբ: Այստեղ կարծում եմ ասելիք այլևս չի մնում: Պարզապես ակնհայտ է, որ դա պատվեր է, արդեն իսկ մի քանի անգամ այդ ուղղությամբ հրապարակվում է ակնհայտ ապատեղեկատվություն և կարծում եմ բոլորի համար պարզ է, թե ինչպիսի ձեռագիր է գործում:

- Պարոն Մարզպետ, դուք այդ հիմնադրամին գումարներ մուծել եք:

- Ոչ միայն այդ հիմնադրամին գումար փոխանցելով եմ այդ օրերին աջակցություն ցուցաբերել, այլ հսկայական աշխատանքներ էլ իմ անձնական միջոցներով են կատարվել, որոնց մասին երբեք և երբևէ չեմ խոսել ու չեմ խոսելու: Ես իմ կողմից արվածի մասին ընդհանրապես չեմ բարձրաձայնում:

- Ըստ Ձեզ ինչու ձևավորվեց այս աղմուկը:

- Գիտեք, բոլորը լավ գիտեն, թե ով, ով է և յուրաքանչյուր գործողության հետևում ով կամ ովքեր են կանգնած: Մենք էլ դա լավ գիտենք: Պարզապես անհարմար է, որ մարդիկ, իրենց այսպես հայրենասերներ կոչելով, այդօրինակ գործողություններով բացասական պատկեր են ձևավորում Արցախին աջակցելուն միտված նախաձեռնությունների շուրջ ու թաքնվում լրատվամիջոցների հետևում: Ավելացնելու ոչինչ չունեմ, եկեք ի լուր բոլորի ասենք, որ այդ ուղղությամբ այլևս ասելիք չունենք: