Lragir.am-ի զրուցակիցն է Երևանի մամուլի ակումբի նախագահ, Եվրամիության Արևելյան գործընկերության Քաղաքացիական ֆորումի Հայաստանի ազգային պլատֆորմի նախկին համակարգող Բորիս Նավասարդյանը
Պարոն Նավասարդյան, Հայաստանում ԵՄ պատվիրակության ղեկավար Պյոտր Սվիտալսկին օրերս հայտարարեց, որ Եվրամիությունը հովանոցային ֆոնդի շրջանակներում մեծացնում է Հայաստանին հատկացվող աջակցության չափը, ինչը քաղաքական ազդակ է: Նա ասում է՝ այն փաստը, որ երկիրը հովանոցային ֆոնդի անդամ է, շատ ավելի կարևոր է, քան ֆոնդից ստացված գումարի չափը: Ի՞նչ ուղերձ ունեն նմանօրինակ հայտարարություններն այս փուլում:
Ես կարծում եմ՝ եթե այդ բոլոր ուղերձներն ի մի բերենք, կարելի է մի բան հասկանալ, որ միանշանակ Եվրամիությունում դրական են գնահատում այն քաղաքական զարգացումները, որոնք տեղի են ունեցել Հայաստանում վերջին ամիսներին: Եվ կարող ենք ասել, որ դա ենթադրում է լրացուցիչ աջակցություն Հայաստանին: Այն չի լինելու այնպիսին, որ կտրուկ բերելավում է լինելու, բայց ԵՄ-ն մինչև 2020 թվականը որոշակի ռեսուրսներ կարող է գտնել, որպեսզի Հայաստանին աջակցի հենց քաղաքական առումով:
Երկրորդ ուղերձն այն է, որ այն, ինչ անմիջականորեն կապված է Հայաստան-ԵՄ շրջանակային համաձայնագրի հետ, այնտեղ անհրաժեշտ են Հայաստանի կողմից շատ հստակ առաջարկություններ՝ կոնկրետ գործողությունների հետ կապված: Եվ առանց այդ առաջարկությունների, առանց հստակ ծրագրերի և հստակ քայլերի շարունակվելու են գումարների տրամադրման և համատեղ գործունեության զարգացման հետաձգումները: Ես կարծում եմ՝ մեր իշխանությունները պետք է հասկանան, որ Եվրամիության հետ հարաբերություններում կա քաղաքական կողմ և կա գործնական կողմ: Եթե ուզում ենք երկուսն էլ առավել արդյունավետ օգտագործել, ապա կառավարության աշխատանքը Եվրամիության հետ պետք է ավելի արդյունավետ դառնա:
Սվիտալսկին նաև հայտարարեց, որ Հայաստանի և Եվրամիության միջև կնքված համապարփակ և ընդլայնված գործընկերության համաձայնագրի իրագործման ճանապարհային քարտեզը վերջնական տեսքի կբերվի մարտի վերջին: Նախկինում տեղեկություներ կային, որ խնդիրներ կան ճանապարհային քարտեզի շուրջ, հիմա դրանք հարթվե՞լ են:
Ես որքանով հասկանում եմ՝ մինչև մարտի վերջ կլինեն ճանապարհային քարտեզի հետ կապված պատասխան առաջարկները, որոնք հնարավորություն կտան նաև փաստաթուղթը վերջնական տեսքի բերել: Ես չեմ կարող ասել, որ նախկինում դժգոհություններ կային՝ կապված այն փաստաթղթի հետ, որը ներկայացրել էր Հայաստանի կառավարությունը: Բայց, որքանով ես հասկանում եմ, այն ձևաչափը, որով ղեկավարվել է Հայաստանի կառավարությունը, այդքան էլ սովորական չէր Եվրամիության հետ գործընկերային հարաբերությունների համար: Եվ որոշակի ժամանակ էր պահանջվում, որպեսզի դա մարսվեր, ընկալվեր ու արձագանք լիներ: Այսինքն՝ այդ գործընթացը մի փոքր ավելի երկար էր, քան կարող էր լինել, եթե Հայաստանն ավելի ստանդարտ մոտեցումներ դրսևորեր այդ ճանապարահային քարտեզը՝ որպես փաստաթուղթ դիտարկելու դեպքում:
Բայց, ամեն դեպքում, կարծում եմ, որ այդ գործընթացն իրոք մոտենում է իր ավարտին, և ճանապարհային քարտեզը՝ որպես փաստաթուղթ, ինքը ի վերջո աշխատանքային կարգավիճակ կստանա: Հաջորդ քայլը, ինչպես ասացի, կլինեն կոնկրետ ծրագրերը և համագործակցության պատկերացումները, որոնք Հայաստանը պետք է ներկայացնի Եվրամիությանը, որպեսզի երկկողմանի համաձայնագրի իրականացումը տեղափոխվի պրակտիկ և աշխույժ փուլ:
Մարտի 3-5-ը վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանն աշխատանքային այցով մեկնելու է Բրյուսել, որտեղ նախատեսված են հանդիպումներ Եվրոպական միության կառույցների ղեկավարների հետ: Այս այցից մեծ ակնկալիքներ պե՞տք է ունենալ:
Ես կարծում եմ, որ այս այցը քաղաքական առումով շատ կարևոր է: Եվ կարծում եմ՝ Եվրամիության ղեկավարները միանշանակ կլսեն այն, ինչ ուզում են լսել Նիկոլ Փաշինյանից: Բայց նաև դա ունի խորհրդանշական կարևորություն, որովհետև Հայաստանի ներքին և արտաքին ուղղություններով ակտիվությունն ինչ-որ տեղ սահմանափակում էր շփումները Եվրամիության ղեկավարության հետ: Ոչ միայն առաջին դեմքի շփումների մասին է խոսքը, այլ ընդհանրապես կառավարության անդամների: Եվ եթե մենք համեմատենք հանդիպումների ու քննարկումների այն ինտենսիվությունը, որ կա Ասոցացման համաձայնագիրն ստորագրած երկրների դեպքում, մենք կտեսնենք, որ Հայաստանի դեպքում կա մեծ տարբերություն: Հաշվի առնելով այն իրադարձությունները, որոնք տեղի են ունեցել Հայաստանում և Հայաստանի կարգավիճակը ԵՄ հետ հարաբերություններում, կարծում եմ, այդ տարբերությունը չպետք է այդքան մեծ լիներ: Եվ ինչ-որ տեղ դա փոխհատուցելու կարիք կա բուն շփումների առումով:
Հետևաբար, այս այցը կարևոր է այնքանով, որ այդ փոխհատուցումն ինչ-որ տեղ ապահովվում է: Բայց ասել, որ դա ինչ-որ ճանակատագրական նշանակություն կարող է ունենալ, իհարկե, այդպես չէ, մանավանդ հաշվի առնելով այն, որ այն պաշտոնյաները, որոնց հետ հանդիպելու է Փաշինյանը, իրենք մեծ հավանակությամբ ընտրություններից հետո այլևս չեն շարունակելու իրենց աշխատանքը Եվրամիության կառույցներում: Այսինքն՝ իրենց մի քանի ամիս է մնացել, և դա պետք է նկատի ունենալ և պլանավորել ավելի սերտ ու գործնական հարաբերություններ նոր պաշտոնյաների հետ:
Նոր կառույցների ձևավորումից անմիջապես հետո այդ շփումները պետք է սկսվեն, և Հայաստանն այդ նպատակը պետք է դնի իր առաջ, որպեսզի ԵՄ հետ հարաբերություններում ստանա այն, ինչ անհրաժեշտ է երկրի զարգացման համար:
