Սերժ Սարգսյանը պատասխանեց երեք հարցի՝ ապրիլ, Ռոբերտ Քոչարյան և տնտեսական վիճակ. Վադիմ Դուբնով

05.10.16 | 11:17

– Պարոն Դուբնով, տեղյակ եք, որ Հայաստանում փոխվել է կառավարության ղեկավարը, նշանակվել են նոր նախարարներ, և վերջին փուլում կատարվեց պաշտպանության և արտաքին գործերի նախարարների նշանակումը. պաշտպանության նոր նախարար դարձավ Վիգեն Սարգսյանը, իսկ Էդվարդ Նալբանդյանը վերանշանակվեց արտգործնախարարի պաշտոնում: Ինչպե՞ս եք գնահատում այս փոփոխությունները ներքին և նաև արտաքին քաղաքականության տեսանկյունից: Մասնավորապես, ինչո՞ւ պաշտպանության նախարարի պաշտոնում նշանակվեց ոչ զինվորական, քաղաքացիական անձ, այս նշանակումից հետո որքանո՞վ են փոխվում պաշտպանության նախարարի գործառույթները և ընդհանրապես պաշտպանական գերատեսչության դերակատարումը պետական քաղաքականության մեջ:

– Չեմ կարծում, թե պետք է գերագնահատել այս նշանակումները: Ըստ իս՝ սա նշանների որոշակի համակարգ է: Գուցե ես սխալվում եմ, բայց ինձ թվում է, որ այս խճճված խաղը՝ բռնոցին, երբ նշանակումները կատարվում են կլոր շրջանով, փորձ է մատնանշելու որոշ փոփոխություններ՝ հաշվի առնելով հայկական քաղաքականության միջով անցնող բոլոր ուժային գծերը: Առաջին հերթին, սա պատասխան էր նրանց, ովքեր սպասում էին նախորդ նախագահի վերադարձին, դա տեղի չունեցավ համենայն դեպս այն չափով, ինչ սպասվում էր: Սա պատասխանների համակարգ է այն հարցերին, որոնք տրվել են Սերժ Սարգսյանին գարնանը և ամռանը, նկատի ունեմ ապրիլյան իրադարձությունները, տնտեսական վիճակը՝ ներառյալ վիճակը բանակում, և Ռոբերտ Քոչարյանի ազդեցությունը: Բոլոր այս հարցերին տրվեցին խորհրդանշական, առանձնակի ոչինչ նշանակող և արմատապես որևէ բան չփոխող պատասխաններ:
– Այսինքն՝ կարծում եք, որ սա շախմատային խա՞ղ է՝ սահմանադրական և ներիշխանական փոփոխությունների իրագործման շրջանակներում:

– Այո, կարծում եմ՝ սա խաղ է ներքին ինչ-որ դրամատիզմով, բայց քայլերը բավական պարզունակ են:

– Իսկ որքանո՞վ է դա համաձայնեցվում մերձավոր դաշնակցի՝ Մոսկվայի հետ, եթե նկատի ունենանք, որ բոլոր այս պաշտոնյաները՝ Վիգեն Սարգսյանը, Էդվարդ Նալբանդյանը, Արմեն Գևորգյանը, որը նշանակվել է նախագահի աշխատակազմի ղեկավարի պաշտոնում, Յուրի Խաչատուրովը, ով ստացավ Ազգային անվտանգության խորհրդի քարտուղարի պաշտոնը, բավական լոյալ են ռուսական քաղաքականությանը:

– Դե, ընդհանրապես Հայաստանի ողջ քաղաքական դասը արտաքնապես պարտավոր է ցուցաբերել հավատարմություն ռուսական քաղաքականությանը Հայաստանում, բայց ես չէի ասի, թե նախագահի աշխատակազմի ղեկավարը, զբաղեցնելով այդ պաշտոնը, եղել է այդ հավատարմության մարմնավորումը: Համենայն դեպս ես այդպիսի տպավորություն չեմ ստացել:

Արտաքին գործերի նախարարի պաշտոնը հետխորհրդային երկրներում ածանցյալն է այն մոդելի, որն ընտրում է պետությունը: Նալբանդյանը կարող էր և կարող է իմպրովիզներ անել, և ինքնուրույնություն ցուցաբերել միայն առաջադրված մոդելի շրջանակներում: Այդ մոդելին պիտի հետևի նույնիսկ վարչապետը, էլ չենք խոսում արտգործնախարարի մասին: Հետևաբար, այս կամ այն գործչի անձնական հավատարմությունը կամ համակրանքը այս կամ այն քաղաքական գծին թվացյալ է և բավական խաբուսիկ: Կարծում եմ՝ պատկերացումները Հայաստանի քաղաքական դասի՝ Մոսկվային հավատարիմ լինելու մասին գերագնահատված են:

Ավելին` սկզբնաղբյուրի կայքում