Վանաձոր. «սթափ քաղաքականության» VS «էմոցիաներ»

11.10.16 | 10:35

Տեղական ինքնակառավարման ընտրություները գործնականում արդյունավետ կառավարչի ընտրություններ պետք է լինեն: Իսկ լավ կառավարիչ լինելու համար կուսակցական պատկանելությունը միշտ չէ, որ առաջնահերթ է: Սակայն մեզ մոտ (օբյեկտիվ ու սուբյեկտիվ հանգամանքերի զորու) այդպես չէ: Մեզանում, ըստ ընտրական նոր օրենսգրքի, կառարիչը առաջին հերթին կուսակցական է, իսկ ՏԻՄ քաղաքապետի ընտրությունն էլ՝ փաստորեն քաղաքական ընտրություն են: Սա մեկ բան է նշանակում, որ քաղաքապետն առաջին հերթին քաղաքական ֆիգուր է, ում ենթադրելի հիմնական դերակատարումը սեփական կուսակացության համար իշխանական ռեսուրս ձեռք բերելն է, գալիք ընտրություններին պատրաստվելն ու երաշխավորված հաղթելն է:

Երեկ Վանաձորում քաղաքապետի ընտրություն էր: Հազարավոր խնդիրներ ունեցող քաղաքում, որին առաջին հերթին ոչ թե «կուսակցական փաթեթավորում» է պետք, այլ արդյունավետ կառավարիչ, քաղաքական ընտրություն էր: Ինչ տեղի ունեցավ, բոլորը հավանաբար քաջատեղյակ են. առանց մանրամասնելու նշեմ, որ ավաքանու առավել քիչ ձայներ հավաքած թեկնածուն փակ ու գաղտնի քվեարկության արդյունքում դարձավ քաղաքապետ:

Եթե հարցին նայենք քաղաքական ռացիոնալության տեսանկյունից, ապա փաստ է, որ դա նորմալ երևորւյթ է. եթե Հանրապետականը կարողացավ «ընդդիմադիր» ԲՀԿ-ի ու նախկին ՕԵԿ-ի ներկայացուցիչներին «համոզել» քվերակել իր թեկնածուի օգտին, ապա դա քաղաքական մեօրյա գործընթացների տեսանյունից նորմալ է: Վերջիննես կարող էին և չհամոզվել, չէ՞

Եթե հարցին նայենք «բարոյականության» տեսանակյունից (իսկ բարոյականությունը շատ տարբեր է, անհատական ու քաղաքականության մեջ այն այլ՝ «նպատակահարմարություն» բնորոշում ունի), ապա տեղի ունեցածը մեր ազգաբնակչության մի զգալի մասի կարծիքով նորմալ էր:

Այստեղ հիմնական հարցը այն է, որ Վանաձորը մի տեսակ լակմուսի թուղթ էր ու կուսակցությունները, ովքեր մտան այդ խաղի մեջ, փաստորեն հավտարիմ են տարնեիր առաջ որդեգրած իրենց դերերին: «Հանրապետական»-ը իր ողջ զինանոցը կիրառելու գնով խնդիր ունի պահել ու պահպանել իշխանությունը ողջ երկրում: Թերևս դա է հենց ցանկացած կուսակցության հիմնական նպատակը: Այստեղ հարցը այն է, թե հանրային ու պետական ինստիտուտների վրա այդ գործընթացների հետևանքերը ինչպիսին են լինում:

«ԲՀԿ» ու «նախկին ՕԵԿ»-ը հերթական անգամ ցույց տվեցին, որ իրենց ամեն տիպի «կառուցողական» առաջարկի կողմնակից են ու քաղաականության մեջ մեծ հակվածություն ունեն առևտրի: Սա նույնպես նորմալ է, ինչպես մեր երկրում, այնպես էլ ողջ աշխարհում: Քաղաքական չկունությունը նույնպես քաղաքակն դիրքրոշում է: Այս պարագայում հարցը նրանում է, թե «ճկունության» ու «անսկզբունքայնության» սահմանը որտեղ է սկսվում, որտեղ ավարտվում: Իսկ սա քաղաքական ճաշակի հարց է:

«Լուսավոր Հայաստան»-ը որպես ընդդիմադիր ուժ հավանաբար հասկացավ, թե ում հետ էր պետք ճանապարհ գնալ, ում հետ՝ ոչ: Միաժամանակ նա հիմքեր չունի էլ մեղադրելու «ԲՀԿ-նախկին ՕԵԿ-ին», քանզի «ճամբարափոխ» ավագանիները կարող են և իր սեփական ընտրացուցակից լինել: Բայց դե սա էլ քաղաքականություն է. ԼՀ-ն հավանաբար ուրիշ տարբերակ չուներ, քան միասնական պայքարը քաղաքապետի պաշտոնի համար:

Մի խոսքով ամեն բան նորմալ է: Ուղղակի այսքան նորմալ վիճակներից հետո ինչու է պետությունը, հասարակությունը, տնտեսությունը, սոցիալ-մշակութային իրողությունները այսքան ոչ նորմալ վիճակում, այ դա է դժվար ասել:

Ու մի դիտարկում էլ. առնվազն անլուրջ ու ծիծաղելի է, երբ պարտություն կրած ուժերը կամ իբր նրանց հարողները նշում են, թե իրենց բոյկոտելու են ասենք ավագանու նիստերը... Դրանից ոչինչ չի փոխվի: Եթե այդան հաստատակամ եք, ու հասկացել եք, որ ՏԻՄ ընտրությունները այլևս ՀՀ-ում քաղաքական են, վայր դրեք մանդատները: Ու սա թող լավ դաս լինի գալիք պառլամենտական ընտրություններից նախօրեին բոլորիս համար:

Հ.Գ. Մեզ բոլորիս քաղաքական հասունություն եմ մաղթում չձախողելու պետությունը

Ալեն Ղևոնդյան