Բաքուն փորձում է այս կամ այն ձևով ձախողել ԵԱՀԿ ՄԽ միջնորդների նախաձեռնությունները. Կազիմիրովի անդրադարձը НГ-ում

26.01.17 | 18:08

Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության խաղաղ կարգավորումն արդեն ձգձգվել է ավելի քան 20 տարի և ավելին ու ավելին է պահանջում: Եթե հայկական 2 կողմերը պատրաստակամություն են ցուցաբերում աշխատել ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի միջնորդ համանախագահների առաջարկների ուղղությամբ, ապա պաշտոնական Բաքուն ոչ միայն չի ձգտում դրան, այլև փորձում է այս կամ այն կերպով խափանել միջնորդների նախաձեռնությունները, կամ այս կամ այն կերպ ձգձգել դրանց դիտարկումը, գրում է 1992–1996թթ.-ին ՌԴ միջնորդական առաքելության ղեկավար, ՌԴ նախագահի Լեռնային Ղարաբաղի հարցով լիազոր ներկայացուցիչ, ԵԱՀԿ ՄԽ ռուսաստանցի նախկին համանախագահ Վլադիմիր Կազիմիրովը «Независимая Газета»-ում:

Ավելին, Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևը նախկինի պես շարունակում է դիմել ռազմական գործողությունները վերսկսելու սպառնալիքներին: «Մենք ցանկացած պահի պատրաստ ենք հարցը լուծել ռազմական ճանապարհով»,- օրերս հայտարարել է նա կառավարության ընդլայնված նիստի ժամանակ: Տպավորություն է ստեղծվում, որ Ադրբեջանի ներկայիս ղեկավարությունը ոչ մի կերպ չի կարողանում իրատեսորեն գնահատել կարևորագույն գործոնները՝ սեփական ժողովրդի և ամբողջ տարածաշրջանի համար նոր ռազմական հակամարտության «գինը», դրա հետևանքները, գրում է հեղինակը՝ նշելով, որ թվում է, թե Բաքվի նախորդ ղեկավարության սխալ հաշվարկները, ղարաբաղյան պատերազմի դասերը բավական ուսանելի են: Հենց ռազմական գործողությունները դադարեցնելու ցանկության բացակայությունը, ինչպես դա պահանջում էին ՄԱԿ-ի Անվտանգության խորհրդի բանաձևերը, սեփական հնարավորությունների գերագնահատումն էլ բերել են Լեռնային Ղարաբաղի շուրջ ընկած շրջանների վերահսկողության կորստին:

Բաքվի «սխալներին» կարելի է վերագրել ղարաբաղյան հակամարտության վերաբերյալ իր իսկ մասնակցությամբ ստորագրված փաստաթղթերի նկատմամբ ոչ բավարար լուրջ վերաբերմունքը: «Թվում է՝ Ադրբեջանի ԱԳՆ-ի պատասխանատու աշխատակիցները, պաշտոնապես արտահայտվելով այդ փաստաթղթերի մասին, պետք է չափազանց ճշգրիտ լինեին»,- գրում է նա:

Կազիմիրովն ընդգծում է, որ Բաքվի ղեկավարությունը կառուցողական վերաբերմունք չի դրսևորում նաև ԵԱՀԿ ՄԽ համանախագահների նախաձեռնություններին: Փաստացիորեն արգելափակված են առաջնագծից դիպուկահարներին հեռացնելու, միջադեպերի հետաքննության և դրա մեխանիզմի, վստահությանն ուղղված քայլերի իրականացման մասին առաջարկները, ինչպես նաև այլ առաջարկներ, որոնք կարող էին նպաստել շփման գծի երկայնքով իրավիճակի կարգավորմանը և բանակցային գործընթացի շարունակությանը: «Ընդ որում՝ դրա համար բազմիցս ընտրվում է կեղծավոր մարտավարություն կեղծ տպավորություն ստեղծելու համար՝ իբր Բաքուն պատրաստ է դրական վերաբերել համանախագահների նախաձեռնություններին, կամ դեռ ուսումնասիրում է դրանք՝ ավելի ուշ դրանցից հրաժարվելու և դրանց անընդունելիության մասին խոսելու համար: Այդ հնարքները նպատակ ունեն նախևառաջ թաքցնել իրենց բացասականությունը»,- գրում է հեղինակը:

Օրինակ, հեղինակի խոսքով, միջադեպերի հետաքննության մեխանիզմն ադրբեջանական կողմը կիրառելի է համարում միայն «զբաղեցրած դիրքերից հայկական զորքերի դուրսբերման դեպքում»: «Ասես մինչ այդ միջադեպեր ընդհանրապես չեն եղել և չեն կարող լինել: Իլհամ Ալիևի նպատակը՝ ղարաբաղյան կարգավորումը հանգեցնել միայն հայկական զորքերի դուրսբերման, միամիտ է և պարզապես անիրատեսական: Լիովին պարզ է, որ զորքերի դուրսբերումը կարող է տեղի ունենալ միայն այնպիսի հարցերի լուծման հետ ընդհանուր համատեքստում, ինչպիսին է հրադադարի, ռազմական գործողությունների դադարեցման հուսալի ամրապնդումը և Լեռնային Ղարաբաղի նոր կարգավիճակը»,- գրում է նա:

«Այդ ակնհայտ փաստը համառորեն չհասկանալը հակամարտության այդ կողմի դիրքորոշումը բավականին թերի է դարձնում և անգամ ներքին առումով՝ ցավոտ: Շատ ավելի իրատեսական են Հայաստանի և Ադրբեջանի նախագահների մասնակցությամբ 1994 թվականի ապրիլի 15-ին ԱՊՀ պետությունների նախագահների խորհրդի հայտարարության թեզերը: Այնտեղ որոշվել էր Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության կարգավորման հիմնական քայլերի հաջորդականությունը: Իլհամ Ալիևի դիրքորոշումը բացարձակ համատեղելի չէ ԱՊՀ պետությունների նախագահների նախանշած քայլերի հետ, որոնք որոշվել էին Ռուսաստանի միջնորդությամբ հաստատված հրադադարից առաջ»,-եզրափակում է Կազիմիրովը: