Ժիրայր Սէֆիլյանի ձերբակալության մեկ այլ ուշագրավ ֆոն

23.06.16 | 14:37

Ժիրայր Սէֆիլյանի ձերբակալության վերաբերյալ իշխանության մոտիվների որոնման հանրային փորձերը շարունակվում են՝ պտտվելով ներքին ու արտաքին հնարավոր պատճառների շուրջ: Այս առումով ուշադրություն է հրավիրվել մի շարք հանգամանքների վրա՝ սկսած Սանկտ Պետերբուրգի հանդիպումներից մինչև Հռոմի պապի այց:

Մի հանգամանք, սակայն, կարծես մնում է ստվերում: «Նոր Հայաստանի» առաջնորդի ձերբակալությունը տեղի է ունենում Ընտրական օրենսգրքի, այսպես ասած, վերաքվեարկության գործընթացին զուգահեռ: Սա իսկապես բավականին հետաքրքրական գործընթաց էր, երբ ընդունված օրենսգիրքը, որը կարծես թե ոչ մի դիմադրության չէր արժանացել, իշխանությունները կրկին վերադարձրին հասարակական-քաղաքական կյանքի օրակարգ, թարմացրին և, այսպես ասած, «ընդլայնեցին կոնսենսուսը»՝ փոխելով որոշակի պայմաններ և ընդունելով նորերը:

Իհարկե, այստեղ կան բազմաթիվ հարցեր, առավել ևս, որ այդ ամենի իրականացումը դեռ պետք է ֆինանսավորվի, դեռ պետք է գտնվի դրա աղբյուրը: Սակայն ինքնին այն, որ իշխանությունն իր իսկ ձեռքով որոշեց թարմացնել «կոնսենսուսը», արդեն իսկ հետաքրքիր էր:

Ինչո՞ւ գնալ զիջման ընդդիմադիր պահանջներին, եթե չկար որևէ լարված վիճակ, որևէ ճնշում, որևէ աղմուկ և ճգնաժամ: Կնշանակի, որ իշխանություններն ունեին այդ զիջմանը գնալու այլ պատճառներ, որոնք չեն երևում: Այսինքն՝ կային երևույթներ և իրողություններ, որոնք իշխանությանը մղեցին նոր ծավալի փոխզիջման կամ փոխզիջման նոր ծավալների:

Եվ ահա այս ֆոնին էլ տեղի է ունենում առավել արմատական դիրքերից հանդես եկող ուժի առաջնորդի՝ Ժիրայր Սէֆիլյանի ձերբակալումը: Առավել ևս, որ Սէֆիլյանի առաջնորդած ուժն ըստ էության առանձնապես հոծ բանակ չուներ իր թիկունքում և կարծես թե էական վտանգ չէր ներկայացնում իշխանության համար:

Սակայն այստեղ երկու գործընթացների համադրումը ուշագրավ է: Մի կողմից՝ իշխանությունը գնում է ոչ այդքան տեսանելի պատճառներով ԸՕ հարցում նոր փոխզիջման՝ արդեն իսկ ընդունված ԸՕ հարցում, մյուս կողմից՝ հանկարծ տեղի է ունենում ըստ էության որևէ առանձնակի ակտիվություն չցուցաբերող ուժի առաջնորդի ձերբակալում:

Հատկանշական է այս կոնտրաստում այն, որ մի տեղում ցուցաբերելով փոխզիջում՝ իշխանությունը մյուս տեղում դրսևորում է կոշտ, ուժային պահվածք: Եվ այս կոնտրաստում ըստ երևույթին պատճառներից մեկն այն է, որպեսզի ԸՕ հարցում կատարված փոխզիջումը կամ զիջումը չդիտարկվի որպես իշխանության թուլություն, չդիտարկվի որպես իշխանական դիրքերի սասանում, և որպեսզի չստեղծվի տպավորություն, թե իշխանությունը կորցնում է վերահսկողությունն ու իրավիճակի լիարժեք տիրապետումը:

Պետք չէ թերագնահատել ներկայիս իրավիճակը, որովհետև այդ մտորումները իշխանության մոտ կարող են առաջ բերել վտանգի զգացում, ընդ որում՝ առաջին հերթին իր իսկ ներսի տրամադրությունների հանդեպ:

Ավելին՝ ներկայումս իշխանությունը Հայաստանում ավելի շատ տագնապներ ունի ոչ թե հանրությունից, հանրային շրջանակներից, այլ ավելի շատ իշխանական համակարգի շրջանակներից: Հանրային-քաղաքական դաշտը պարզապես ծառայում է որպես այդ տագնապները սպասարկելու դաշտ: Եվ այս իմաստով մի կողմից դրսևորելով կարկանդակային քաղաքականություն՝ իշխանությունը մյուս կողմից մտրակն է դրսևորում՝ որևէ պատրանք կամ թյուրըմբռնում թույլ չտալու և գայթակղություններ չառաջացնելու համար:

Հայաստանի իշխող համակարգը չի կարող այլ կերպ, այդ համակարգի համար առանցքային գործոնը շարունակում է լինել ուժը:

1in.am