Ռուսաստանը խոստովանեց Կովկասի կորուստը՝ բայց ինչքա՞ն ժամանակով

29.08.16 | 10:17

Հայտարարելով այն մասին, թե չի հավատում, որ ԱՄՆ-ն ղարաբաղյան հարցում առաջնորդությունը կզիջի Ռուսաստանին, այդ երկրի ԱԳՆ խոսնակ Զախարովան կամա, թե ակամա անում է մի խոստովանություն, որ վերաբերում է տարածաշրջանային հիմնարար նշանակություն ունեցող հարցի: Եվ եթե առաջիկայում Ռուսաստանի պաշտոնյաները չանեն Զախարովայի հայտաարությունը սկզբունքորեն հերքող կամ վերանայող հայտարարություն, ապա կարելի է եզրակացնել, որ Ռուսաստանն այդպիսով անում է պաշտոնական խոստովանություն: Իսկ խոստովանությունն այն մասին է, որ Մոսկվան Կովկասում ըստ էության կորցրել է որոշիչ դերը, որի մասին բացահայտորեն կամ անուղղակի հայտարարել է միշտ՝ չթաքցնելով իր հավակնությունը:

Խնդիրն այն է, որ ղարաբաղյան հակամարտության կարգավորման գործընթացն ինքնին զուտ կոնֆլիկտային խնդիր չէ: Այդ գործընթացը հանդիսանում է կովկասյան տարածաշրջանի առանցքային խնդիրը, որի վիճակից է կախված տարածաշրջանի անվտանգության համակարգը, նաև դրանից բխող մյուս պարամետրերը, որոնք ըստ էության առանցքային նշանակություն ունեն Կովկասի տարածաշրջանի վերակազմավորման հարցում: Ղարաբաղյան հակամարտության կարգավորման գործընթացը միջազգային լայն նշանակության խնդիր է, հետևաբար չի կարող լինել առաջնորդություն լոկ այդ գործընթացում:

Առաջնորդությունը ներառելու է լայն տարածաշրջանային կոնտեքստը և ըստ այդմ Ռուսաստանի ԱԳՆ խոսնակը հայտարարում է, կամ խոստովանում՝ իսկ դրա միջոցով նաև Ռուսաստանը, որ տարածաշրջանային առաջնորդությունն այժմ պատկանում է ԱՄՆ-ին: Ասել կուզի, Մոսկվան խոստովանում է, որ Կովկասն այլևս իրենը չէ, և այլևս չունի էլ հավակնություն կամ ակնկալիք, որ Նահանգները թույլ կտան, որպեսզի Կովկասը լինի իրենը: Այլապես տարօրինակ է, որ պետությունը, որը մշտապես ներկայացել է որպես Կովկասում առանցքային սուբյեկտ, կովկասյան անվտանգության համակարգի գարանտ կամ հիմնարար խաղացող, հայտարարում է ղարաբաղյան խնդրում առաջնորդությունը ԱՄՆ-ին պատկանելու մասին: Կապիտուլյացիա է սա արդյո՞ք։ Երևի թե պետք չէ խնդիրը դիտարկել այդ կտրուկ, արմատական շեշտադրումով: Դա ավելի շուտ կարող է դիտարկվել սթափություն և իրատեսականություն:

Ավելին` սկզբնաղբյուրում